ఫిఛ్ఛాపాటి

నెమలి

2011-09-10T00:59:00.000-07:00

నెమలి..నెమలే ఎందుకు?.పావురం,రామచిలుక,సీతాకోకచిలుక..ఇన్ని ఉండగా నెమలే ఎందుకు?.ఎందుకంటే అట్లా చేసేది నెమలే కాబట్టి.ఇదంతా ఎందుకంటే ఈ మద్య నా స్నేహితుడు ఒకడు తెలుగులో బ్లాగులు ఎందుకు రాయటం లేదు అని అడిగాడు.అంతమాత్రాన వాడు నా బ్లాగులు చదవటానికి చేవికోసుకుంటాడని కాదు. నేను ఈ తెలుగు బ్లాగులు రాయటానికి ముందు ఒక ప్రతిజ్ణ లాంటిది చేసాను.అది ఏంటంటే కనీసం నెలకి ఒక వ్యాసమైనా రాస్తాను అని.కొన్ని రోజుల తర్వాత దానినే కొద్దిగా సవరించి సంవత్సరానికి పన్నెండు వ్యాసాలు రాస్తానని మరు ప్రతిజ్ణ చేసాను.బహుశా అందుకే కొంచెం దెప్పిపొడిచే ధోరణిలో అడిగాడు.మరి నెమలే ఎందుకు?

ప్రపంచంలో ప్రతి వ్యక్తికి వృత్తి మరియు ప్రవృత్తి ఉంటాయి.ఉదాహరణకి రోజంతా కౌంటరు వెనుక యాంత్రికముగా పనిచేసి ఇంటికి వచ్చిన బ్యాంకు క్యాషియారు రాత్రికి చాలా సృజనాత్మకతో కూడిన కవిత్వం వ్రాస్తూ ఉంటాడు.పగలంతా పాటశాలలో ఎప్పుడో అల్లసాని పెద్దన వ్రాసిన పద్యాన్ని ప్రతి సంవత్సరం పదే పదే చెపుతూ ఉండే తెలుగు మాస్టారు రాత్రికి ఇంటికి వచ్చి చాలా జటిలమైన పదాలతో కూడిన ఒక శతకాన్ని వ్రాస్తూ ఉండవచ్చు. దీనికి మాత్రం మా తెలుగు మాస్టారే సాక్షి. ఈ రోజు నా తెలుగు ఇట్లా అయ్యినా ఉందంటే అది ఆయన చలవే.పగలంతా సాఫ్టువేరులో ఏవో రక రకాల స్క్రిప్టులు రాస్తూ అప్పుడప్పుడు తనకి నచ్చిన విషయాల మీద తన ఆత్మ సంతృప్తి కోసం సృజనాత్మకంగా (అంటే చదివే వారికి అది సృజనాత్మకం కాకపోవచ్చు)మాతృభాషలో తెలుగు వ్యాసాలు రాస్తూ ఉండవచ్చు.

పై వాటిలో వ్రుత్తి అనేది చీమ చేసే పనిలాంటిది.దీనికి చాలా ఓపిక,పట్టుదల కావాలి.వర్షాకాలం ముందు చీమ నాకు మూడు లేదని ఆహారం సేకరించటానికి మిగతా చీమలతో వెల్ల్లనంటే రాణీ చీమ ఆ సదరు చీమని నిర్దాక్షిణ్యంగా ఆ పుట్టలోనుంచి బయటకి దోసేస్తుంది. బయటకి వచ్చిన చీమకి వర్షాకాలంలో తిండి ఉండదు.పోనీ వర్షాకాలంలో బయటకి వద్దామంటే ఏ నీటి బిన్డువులోనో పడి కొట్టుకుపోవటం ఖాయం.అందరు మాత్రం చీమలా కష్టపడి పని చేయాలని క్లాసులు పీకుతూ ఉంటారు. కాని బారులు తీరి వెళుతున్న చీమల అంతరంగాల్లో ఏమి ఉందో ఎవరికీ తెలుసు.వృత్తులలో కుడా అంతే.పని చేయటానికి మూడు లేదంటే మూటాముళ్ళు సర్దుకుని వెళ్లిపోమంటారు.

ప్రవ్రుత్తి అనేది నెమలి చేసే పనిలాంటిది.నెమలి ఎప్పుడు ప్రతి శుక్రవారం ఉదయం పదిగంటలకి పురివిప్పి ఆడాలని (అంతే ప్రతి శుక్రవారం వృత్తిలో ఉండే మీటింగు) , ప్రతి రోజు సాయంత్రం ఎన్ని సార్లు పురివిప్పి నాట్యం చేసిందో (మనం ప్రతి రోజు వృత్తిలో సాయంత్రానికి పంపించే స్తేటసు) తన పై నెమలకి చెప్పాల్సిన అవసరం ఉండదు.ఎప్పుడైతే ఆకాశం కారుమబ్బులు కమ్మి , చల్లని గాలి తుమ్మేరాలు శరీరానికి ఆహ్లాదాన్ని కలిగిస్తూ ఉంటే,వర్షపు బిందువులు పొడిగా ఉన్న మన్నుని తాకి ఆ వాసన ముక్కుపుటాలకి తగిలితే అప్పుడు నెమలి పూరి విప్పి నాట్యం చేస్తుంది.ఇక్కడ కుడా ఒక మినహాయింపు ఉంది.ఇది నా జీవితంలో, నా కళ్ళముందే జరిగింది. ఇది జరిగినప్పుడు నేను ఒక్క క్షణం పాటు కోయ్యబారిపోయాను.అదేంటంటే ...

నాకు చిన్నప్పటినుంచి నెమలి పురివిప్పి నాట్యం చేస్తూ ఉంటే చూడాలని ఉండేది. ఎందుకంటే ఇప్పటి వరుకు మొహనబాబు సొంత బేనరులో (అంటే లక్ష్మి ప్రసన్న పిక్చర్స్ ) వచ్చిన సినిమాలో నెమలిని చూడటం తప్ప ,బయట చూడలేదు. అందుకు భాగ్యనగరంలో పనిచేసేటప్పుడు ఎట్లాగైనా నెమలి పురివిప్పటం చూడాలని అందరిని అడుక్కుంటూ జూకి వెళ్ళాను. మిగతా జంతువులని చూస్తున్నా కాని మనసు అంతా నెమలి మీదే ఉంది. దేవుడుకూడా నా పక్షానే ఉన్నట్టు వాతవరంకుడా మబ్బుగా ఉండి వర్షం వచ్చేలా ఉంది. ఇంక ఆలస్యం చేయకూడదని నెమలి ఎక్కడ ఉంటుందో కనుక్కుని మరీ అక్కడకి పరుగు లంకించాను.అక్కడకి వెళ్ళేటప్పటికి వాతావరణం ఎట్లా ఉండాలో అట్లానే ఉంది. బోనులో మూడు నెమలులు ఉన్నాయి.అందులో రెండు లోపల ఉంటె ఒకటి మాత్రం బయట ఉంది. నేను ఊసలు పట్టుకుని అట్లా దానివంకే చూస్తున్నాను.గాలి ఆగి వర్షం నెమ్మదిగా మొదలు అయ్యింది.నేను మాత్రం వర్షంలో తడుస్తూ చూస్తున్నాను.అంతవరుకు అక్కడే ఉన్న నెమలి నెమ్మదిగా ఒక చిన్న గూడు కిందకి వెళ్లి నుంచుంది. ఇది చూసి నాకు ఏంటోలా అనిపించింది. కాస్సేపటికి వర్షం తగ్గింది.నేను ఇంకా అట్లానే చూస్తున్నాను.ఎందుకంటే వచ్చిన సువర్ణవకాసం త్రుటిలో తప్పిపోయింది.నెమలి మళ్లీ బయటకి వచ్చింది.ఈసారి నాకు కొంచెం దగ్గరగా వచ్చి నా వంక చూడటం మొదలుపెట్టింది.నాకు మాత్రం ఆ చూపులో "ఏ..ఎప్పుడు నెమలిని చూడలేదా.. ఓ ..వచ్చేస్తారు..ఇంక ఎల్లు ఇంటికి.." అన్నఒక అర్ధం కనిపించింది. ఇంక చేసేదేమీ లేక కర్చీఫుతో తడిచిన జుట్టుని తుడుచుకుంటూ ,ప్రతి నాలుగు అడుగులకి ఒకసారి వెనక్కి చూసుకుంటూ ఇంటికి బయలుదేరాను.

బస్సు ఎక్కానే కాని మనసు మాత్రం అవమానభారంతో బరువెక్కిపోయింది.ఇంటికి వెళుతూ నా సంత్రుప్తికి నెమలి మీద నాలుగు నేగటివుగా అంటే బహుశా నెమలి అంత నేర్పరి అయ్యి ఉండదు అనుకుంటూ ఇంటికి చేరుకున్నాను.ఇంటి దగ్గర బడ్డీ కొట్టుదగ్గర ఒక సిగరెట్టు కాల్చుకుని ( ఆ బంగారపు రోజులలో ధూమపానం చేసేవాడిని..ఇప్పుడు మానేసా) మనసు స్తిమిత పడిన తర్వాత మరలా ఆలోచించటం మొదలు పెట్టాను. ఈ సరి కొంచెం పద్దతిగా అలోచించి నెమలి చేసిన దాంట్లో తప్పేమీ లేదని అనుకున్నాను. ఎవరికీ తెలుసు..నెమలి కుడా అయాను ర్యాండు,స్తీఫెను కోవే వంటి వాళ్ళ పుస్తకాలు చదివి,తన మనస్సు ఒక ప్రక్రియకి కన్దీషండు అయిపోయిందని తలచి,తన స్వభావాన్ని (అంటే ఆకాశం మబ్బుగా ఉన్నప్పుడు పరవసించటం) మార్చుకోవటానికి ప్రయత్నిస్తూ ఉండవచ్చు.ఏదైనా అవ్వవచ్చు.కాబట్టి నెమలి దగ్గరికి వెళ్లి "ఆడవే నాట్య మయూరి" అని పాట అందుకున్నంత మాత్రాన అది నాట్యం చేస్తుంది అనుకుంటే అది పొరపాటు. వాతావరణంతో పాటు నాట్యచూడాలనుకునే వాడి మొఖం కుడా దానికి నచ్చాలి.

కొంచెం పక్క దారి పట్టాను.ఇంతకీ చెప్పొచ్చేదేమిటంటే ప్రవ్రుత్తి అనేది నెమలి లాగ పరవశించినప్పుడే చేయగలిగే ప్రక్రియ.కానే ఈ తెలుగు బ్లాగు వ్రాయటానికి నెమలి గుణమే కాకుండా,చీమలా చాలా ఓపిక కుడా కావాలి. ఎందుకంటే(endukante) ఒక(oka) వాక్యాన్ని (vakyaanni) రాయాలంటే (raayalante) ఇట్లా (itlaa) రాయాలి(raayali).మీరు చదువుతున్నదంతా ఇట్లా రాసిందే. ఏదైనా బ్లాగు వ్రాయాలి అనుకున్నప్పుడు మొదట నేను ఒక పుస్తంకంలో పాయింట్లు కింద రాసుకుని,మరో పుస్తకంలో దానికి విశదీకరణ వ్రాస్తాను.తర్వాత వ్రాసిన దానిని చదివి ఏమైనా మార్పులు,చేర్పులు ఉంటె అవి చేసి టైపు చేయటం మొదలుపెడతాను.కొంచెం కష్టమైన పనే ..కానీ ఏమి చేస్తాం ఇష్టమైన పని.

ఇదంతా చదివిన తర్వాత ప్రవృత్తినే వృత్తిగా ఎందుకు మార్చుకోకూడదు అనే ఆలోచన వస్తుంది. కానీ అది ఒక్క లియోనర్డీ డావిన్సీ, ఎం.ఎస్.సుబ్బలక్ష్మి వంటి వాళ్ళకే వర్తిస్తుంది.మొత్తానికి నా ప్రతిజ్ఞా నెరవేర్చాలంటే ఈ సంవత్సరంలో ఇంకా ఏడు సార్లు నేను నెమలిలా పరవసించాలి. చూద్దాం...ఇది ఎన్ని సార్లు జరుగుతుందో..

పట్టకారు... హౌ...ఎలా

2011-03-27T05:59:00.000-07:00

ఈ శీర్షిక చదువుతున్న మీరు ఇది రాసిన నా మానసిక పరిస్థితి మీద అనుమానం తెచ్చుకోవలసిన అవసరం ఎంత మాత్రం లేదు.ఎందుకంటే నేను చాలా సర్వ సాధారణంగా ఆలోచిస్తున్నాను కాబట్టి.ఇక చదవండి...

మా ఇంటావిడ తను వంట చేస్తున్నప్పుడు నన్ను పక్కన ఖాళీగా ఉండనివ్వదు.ఎందుకంటే (దీనిలో అంత బ్రహ్మ రహస్యం ఏమీ లేదు) నేను పక్కన ఉండి స్టవ్వు కింద పడి ఉన్న పొంగిన పాల చుక్కలు,సింకులో చిక్కుకుపోయి ఉన్న కరివేపాకు,నేల మీద పడి ఉన్న (ఆడ) తల వెంట్రుకలను చూసి షన్టుతూ ఉంటానని ఏదో ఒక పని చెప్పుతూ ఉంటుంది.అట్లాగే ఈసారి కూడా నన్ను పొయ్యి మీద ఉన్న చారు గిన్నెని దింపమంది.నాకు ఏదైనా వస్తువుని పొయ్యి మీద నుంచి గుడ్డతో దింపటం అలవాటు( మా పల్లెటూరులో ఏ వస్తువుని అయ్యినా పొయ్యి మీద నుంచి దించాలంటే మసిగుడ్డ అనే ఒక గుడ్డ ఉండేది..నాకు ఆ అలవాటు ఇంకా పోలేదు).నేను ఒక మాంచి గుడ్డ ఇవ్వమని అడిగాను.వెంటనే మా ఆవిడ మామూలు ఇస్త్రీ గుడ్డ సరిపోద్దా లేకపోతే పేపరు ఇస్త్రీ చేసిన గుడ్డ కావాలా అని ఒకింత కసురుకుంటూ అడిగింది.నేను మారు మాట్లాడకుండా స్టవ్వు వంక,చారు గిన్నె వంక తేరిపార చూస్తూ నుంచున్నాను.తను నన్ను ఆ పక్కన ఉన్న పట్టకారుతో ఈ సరికి దించేయమంది(చాకలతను ఇంకా బట్టలు తీసుకురాలేదని వెటకారిస్తూ ).నేను మాత్రం కంసాలి ఒక చిన్న వజ్రాన్ని గాజులో ఎంత పొందికగా ఒదుగుతాడో అంతే జాగ్రత్తగా చారుని దింపి పక్కన పెట్టేసి హమ్మయ్య అని అనుకున్నాను.ఎందుకంటే పట్టకారుని హేన్డిలు చేయటంలో నా సక్సెసు రేటు చాలా తక్కువ.పైగా దింపేది కొంచెం గట్టి కూర ఐతే పర్వాలేదు.చారు గిన్నె కింద పడిందా దాదాపు ఇల్లంతా కడగాల్సిందే.

ఈ పని చేసిన తర్వాత నా చేతిలో పట్టకారుని చూస్తూ అలా ఉండిపోయాను.ఇదంతా దూరం నుంచి గమనిస్తున్న మా ఇంటావిడ "నేను చెప్పాను కదా..చేస్తూ ఉంటే వచ్చేస్తుంది అని..నువ్వేమో పట్టకారుని చూసి తెగ బెమ్బెలేత్తిపోతావు" అని వెటకారించటం మొదలు పెట్టింది.నేను ఒకింత సీరియస్సుగా చూసి దీనికి భయపడాల్సిన అవసరం ఏమి ఉందని అంటూ అర చేతులకి పట్టిన చెమటని ప్యాన్టుకి తుడిచేసుకుంటూ అన్నాను.మళ్ళీ మా ఇంటావిడే "మరి నువ్వు చేసిన పనిని నువ్వే నమ్మలేక పోతున్నావా " అని మరలా ఎక్కిరించటం మొదలుపెట్టింది.ఇంకా లాభం లేదు,తను చాలా ఫార్ములో ఉంది ఈ రోజు,ఏదో ఒకటి చేసి నేను మొదట నేను నుంచున్న సర్కిలు లోంచి బయటకి వచ్చేయాలని సీరియస్సుగా మొఖం పెట్టి "అసలు నేను ఏమి అనుకుంటున్నానో చెప్పే అవకాశం నువ్వు నాకు ఇవ్వటం లేదు" అని సీరియస్సుగా చెప్పాను. ఐతే అది ఏంటో చెప్పు అని తను అంది.

నేను ఒకింత ఆలోచిస్తూ "పట్టకారుకి ఆ పేరు ఎలా వచ్చిందా" అని అన్నాను.అసలే వంట చేసేటప్పుడు కొంచెం చిరాకుగా ఉండే తనకి నా ప్రశ్న వినేసరికి ఆ చిరాకు కాస్తా నషాలాన్ని అంటతంతో "మరీ అంతగా ఆలోచించకు..అయినా ఇన్ని రోజులనుంచి రాని సంశయం ఈ రోజే ఎందుకు వచ్చిందో " అని కాస్త చిరాకు పడింది.నేను వెంటనే "ఆస్ట్రేలియా దీవులు ఎప్పటినుంచో అలా పడి ఉన్నాయి ..కాని అక్కడకి కెప్టెను కుక్ వెళ్ళిన తర్వాతే అవి ప్రపంచానికి తెలిసాయి..అందువల్ల ఎన్ని రోజులు ఒక విషయాన్ని గమనించలేదు అని ఆలోచించకుండా ఈ రోజు గమనించినందుకు మనల్ని మనం అభినందిన్చుకోవాలి" అని ఒక చిన్న సైజు క్లాసు పీకాను.

తను మాత్రం నాతో ఏకీభవించకుండా నాకైతే ఇది అంతగా ఆలోచించనవసరం లేదు అనిపిస్తుంది అని తీసిపారేసింది.నేను ఉక్రోషంతో ఐతే నువ్వు చెప్పు పట్టకారుకి ఆ పేరు ఎందుకు వచ్చిందో అని సవాలు విసిరాను.దానికి తను,చెప్పటానికేమీ లేదు ..అది పట్టకారు ..అంతే అని తేల్చి చెప్పేసింది.నేను దానికి అడ్డు పడుతూ ప్రతీ దానికీ అలా అనేస్తే అసలు జిజ్ఞాస అనే పదానికి అసలు అర్ధమే లేదు ..అందుకేనేమో ప్రపంచం గర్వించ దగ్గ శాస్త్రజ్ఞులలో మేడం క్యురీ అనే అడావిడ తప్ప ఇంకో ఆడావిడ లేదు అని , అవకాశం ఇస్తే ఎక్కడ స్త్రీ వాదం మొదలుపెట్టేస్తుందో అని..ప్రతీ దానికీ ఒక కారణం ఉంటుంది..ఉదాహరనికి మూకిడ అనే పదం "మూ(మూతిలాగా)+అకిడి(గిన్నె)" అనే దానినుంచి వాడుకలోకి వచ్చిందని, ఇది కర్మదారయ సమాసం అని అప్పటికప్పుడు అనర్గళంగా అభద్దం చెప్పేసాను.తను మొదట నమ్మలేదు.నేను అది గమనించి "అయినా ఇంగ్లీషు మీడియంలో చదివిన వారికి సమాసాల మీద పట్టు ఎట్లా ఉంటుంది..సోమాలియా వెళ్లి సమోసాలు అడిగినట్టు ఉంటుంది" అని అన్నాను.ప్రాస కొంచెం బలంగా ఉండటంతో తను నిజమే కామోసు అని నమ్మేసింది.అట్లా నమ్మిన్చినందుకు నా ప్రతిభకి నన్ను నేనే శెభాష్ అనుకున్నాను. కానీ పట్టకారు మాత్రం బుర్ర తొలిచేస్తుంది.

ఇంక లాభం లేదు ఆలోచించవలసిందే అని ఇంకో గదిలోకి వెళ్లి వెలుతురు ఉండగానే బల్బు వెలిగించి దాని వంకే చూడటం మొదలుపెట్టాను.సాధారణంగా బల్బు వెలగటం అనే ప్రక్రియని ఒక ఆలోచన జనించటానికి సంకేతంగా చూస్తారు.నాకు బల్బు వెలగటం చూడగానే ఎడిసను పూనేస్తాడు.అంతే కాకుండా ఎడిసను నా చెవిలో ఆకాశవాణి గొంతుకతో " నాయనా 99 సార్లు (లేదా 999 సార్లు) ప్రయత్నించు ..నీకు 100 వ సారి (లేదా 1000వ సారి ) నీకు విజయం తప్పక వరిస్తుంది" అని చెపుతున్నట్టు ఉంటుంది. అయినా నాకు,ఎడిసనుకూ మధ్యన ఉన్న గురు శిష్య భాన్దవ్యం గురుంచి చెప్పాలంటే ఏ తొంబై తొమ్మిదో లేదా తొమ్మిది వందల తొంబై తొమ్మిది బ్లాగు పోస్టులు సరిపోవు.

మరలా పట్టకారు దగ్గరికి వచ్చాను.మెదడుకి పని పెట్టటం మొదలు పెట్టాను.కణతల దగ్గర స్వల్పంగా నొప్పి రావటం మొదలైంది.ఇది నా మెదడు పని చేస్తుంది అని నాకు తెలియచెప్పే సంకేతం.ఇంకోటేదైనా ఐతే వెంటనే ఆలోచించటం మానేసేవాడిని.కానీ ఇది నాకు నేనే విసురుకున్న సవాలు.ఆలోచించటం మొదలుపెట్టాను.

మొట్ట మొదటగా పట్టకారుని "పట్ట + కారు " అని రెండుగా విభజించాను.ఎందుకంటే చాలా సార్లు విభజించిన తర్వాతే ప్రయత్నం ఫలిస్తుంది(ఇది చేసే బ్రిటీషు వాళ్ళు రెండు వందల సంవత్సరాలు మొత్తం ప్రపంచాన్ని అంతా ఈకలా ఏలేశారు.).అంటే కారుని పట్టుకునే సాధనం కాల క్రమేణా ఇలా మారిపోయిందా అని అనిపించింది.కానీ అప్పుడు పట్టుకారు అవ్వాలి కదా?.అయినా కారు వంటగదిలోకి ఎలా వస్తుంది అని అనుకుని ఈ ఆలోచనకి స్వస్తి చెప్పాను.హటాత్తుగా "కారు" అంటే చీకటి అనే ఇంకో అర్ధం ఉంది కదా అని స్పురించింది.కానీ తలకాయ మీద మెడకాయ ఉన్నవాడు ఎవ్వడు చీకటిలో వంట చేయడు అని అనిపించి ఈ ఆలోచనని కూడా అక్కడికి తెగకోసాను.పోనీ "పట్టకారు"లో కారుకి,"కారుణ్యం" లో కారుకి ఏమైనా సంభందం ఉందా అని అనిపించింది.కానీ సంవత్సారాలు సంవత్సరాలు పస్తులు ఉండి జ్ఞానోదయం పొందిన భుద్దుడికి,వంటగదికి ఏ మాత్రం సంభందం ఉండదనిపించింది.

పోనీ "షికారు" లో కారా ..కాదు కాదు.పోనీ "పుకారు"లో కారా ..ఛీ..ఛీ.పోనీ షావుకారు వాళ్ళ ఇంటిలో వంట చేసేటప్పుడు ఈ సాధనం వాడేవాడు కనుక కాల క్రమేణా ఇది పట్టకారుగా మారిందా అనిపించింది.కానీ ఇది కూడా నాకు ఎందుకో అంత సమంజసంగా అనిపించలేదు.కణతల నొప్పి కాస్తా కణతల వాపుకి దారితీసింది.అనవసరంగా నాకు నేనే సవాలు విసురుకున్నానని అనిపించింది.కొంచెం టీ పడకపోతే బుర్రని పరిగేట్టించటం కష్టం అనిపించింది.గది బయటకి వచ్చి ఇంటావిడని రెండు టీ చుక్కలు పెట్టమని అడిగాను.భోజనం సమయంలో టీ ఏమిటని విసుక్కుని "అయినా అప్పుడే వచ్చిన బైకు గొట్టం ఎందుకు కాలుతుంది,పోపు వేసినప్పుడు తుమ్ములు ఎందుకు వస్తాయి,పట్టకారుకి ఆ పేరు ఎందుకు వచ్చింది" అన్నవి మరీ టీ తాగి ఆలోచించనవసరం లేదు అని,తనకి టీ పెట్టడటం సుతారము ఇష్టం లేదని ఇంకోలా చెప్పింది.

నేను మరలా నా ఆలోచనల భాండాగారంలోకి అంటే నా గదిలోకి వెళ్ళిపోయి తలుపేసుకుని ఆలోచించటం మొదలుపెట్టాను.ఈ సారి అద్భుతం జరిగింది.నాకు కారణం తెలిసిపోయింది.అంటే ఉద్వేగంతో కూడిన ఆనందంతో వచ్చిన ఉత్సాహంతో ఒక అరుపు అరిచాను.( ఎప్పుడు నాకు ఇట్లాంటి రోమాంచిత పరిణామాలు సంభవించినప్పుడు హుర్రే అని అరవాలని అనిపిస్తుంది.కానీ నా ట్రేడు మార్కు అరుపు అరిచిన తర్వాత మాత్రమే ఇది గుర్తుకు వస్తుంది.) ఇంతకీ విషయం ఏమిటంటే "పట్ట" అంటే "గుడ్డ" అని ఒక అర్ధం ఉంది.మసి నల్లగా ఉంటుంది మరియు చీకటి కుడా నల్లగా ఉంటుది.ఇది వరకు చెప్పినట్టు "చీకటి" కి కారు అనే పేరు ఉంది.కాబట్టి మసిగుడ్డకి మారుగా ఉపయోగించిన ఈ సాధనం కాస్తా పట్టకారు అయ్యి కూర్చుంది.పైగా ఉన్న వాటిలో ఈ కారణం మాత్రమే ఎబ్బెట్టుగా లేకుండా కరెక్టుగా సరిపోయింది.

నా అరుపు విని తలుపు తోసుకుని వచ్చిన ఇంటావిడ నా ఈ రీజనింగు విని "వావ్" అని ముఖం ఇంతగా చేసుకుని ఆశ్చర్యంతో అంది(అలా అనకపోతే నేను ఎక్కడ టీ అడిగి,తాగి,ఎక్కడ మరలా ఆలోచించటం మొదలుపెడతానో అని ..ఈ విషయం నాకు తర్వాతే నాకు అర్ధం అయ్యింది..ఎందుకంటే తర్వాత ఒక రెండు మూడు గంటలు అదో టైపులో వెటకారంగా నవ్వుతూనే ఉంది).

నాకు మాత్రం ఇలాంటి చాలెంజులు నాకు నేనే విసురుకుని,వాటిని సాధించటానికి,వాటిని సాధించిన తర్వాత జరిగే ఇబ్బందికర పరిస్తితులు చూసి పెనం మీద నుంచి పొయ్యిలోకి పడినట్టు ఉందని అనిపించింది..అవును..పెనాన్ని "పెనం" అనే ఎందుకు అంటారు..ఎందుకేంటి..అంతే..అది పెనం ..అంతే.

వెంకీగాడి శుభలేఖ...మేలుకొలిపే నా ప్రతిలేఖ

2011-02-04T21:27:00.000-08:00

వెంకీగా .. నా హార్దిక శుభాకాంక్షలు.

ఎందుకో శుభలేఖ చూసిన తర్వాత ఈ క్రింది విషయాలు నీకు రాయాలనిపించింది. ఎందుకంటే పెళ్లి చేసుకోవటం అనే ఈ సరైన ( లేదా పొరపాటు) పనిని నీకన్నా ఒక వెయ్యి రోజుల ముందు చేసినవాడిని కాబట్టి. పైగా ఎన్నో కింగు ఫిల్టరుసిగరెట్లని కలిసి కాల్చుకున్న ,ఎన్నో కొన్ని మెక్ డోవేలు విస్కీ గ్లాసులను చీర్సు కొట్టిన స్నేహభందంతో ఒక పిసరు రాయాలనిపించింది.

ఒక మనిషి భూమి మీద నివసించటం మొదలు పెట్టిన తర్వాత కొన్ని పనులను చాలా ఇష్టంతో చేస్తూ ఉంటాడు. అట్లాగే మరి కొన్ని పనులను అంతే అఇష్టంతో తిరస్కరిస్తూ ఉంటాడు. అలాంటి మనిషిని మనం అట్లా కాకుండా నచ్చిన పనులని చేయకూడదని,నచ్చని పనులని చేయమని పదే పదే వెనకాల ఉండి చెవులో జోరీగలాగ పోరు పెట్టి మరీ చెబుతూ ఉంటే ఏదో ఒక రోజు అతనికి విపరీతమైన కోపం వచ్చి నేనెందుకు చేయాలి అని చాలా ఘాటుగా ప్రశ్నించటం మొదలు పెడతాడు. పైగా ఇట్లా చేయటం "జీవితాన్ని జీవించటం కాదు..జీవితాన్ని సాగించటం " అని మనకే ఒక చిన్న సైజు క్లాసు పీకుతాడు.పైగా ఎం.సి.ఏ లాంటిది చదివి ఉంటే " ఐ హేట్ దట్ కైండ్ అఫ్ లైఫ్ స్టైల్ " అని ఇంగ్లీషులో ఆవేశంగా అంటాడు. అట్లా అన్న వ్యక్తే కొన్ని రోజుల తర్వాత నచ్చిన పనులా,నచ్చని పనులా అని పక్కన పెట్టి చేయవలసి వచ్చిన పనులన్నీ,అన్ని మూసుకుని,అతి ధారాళంగా,అతి గంభీరంగా , తన అభిరుచులతో సంభందం లేకుండా చేసుకు పోతూ ఉంటే జరిగింది ఏమ్తిటంటే " అతనికి పెళ్లి అయ్యిందని" :-).

సాధారణంగా చాలా మంది పెళ్లి అయితే కానీ పోయిన స్వాతంత్రం ఏమిటో తెలీదని అంటూ ఉంటారు. కాబట్టి నీకు కొంచెం ఉపయోగపడతాయని ఈ క్రిందివి వ్రాస్తున్నాను.. పెండుషిప్పు కొద్దీ..

ఇష్టమైన పనులలో కొన్ని..

1 . నీకు ఎంతో ఇష్టమైన ఒక పాత చొక్కాని (అది మిగతా వారికి అంత అందంగా ఉండక పోవచ్చు) ఒక సెలవు రోజు వేసుకుని, వేసుకున్న చొక్కాని చేత్తో నిమురుకుంటూ ఆస్వాదించాలని ఉందా..

2 . బంగాళాదుంప వేపుడు తింటూ అది నచ్చక "ఆహా మా అమ్మ ఈ కూర ఎంత బాగా చేసేదో" అని పొగడాలని ఉందా...

3 . పెద్ద పెద్ద షాపింగ్ మాల్సుకి వెళ్ళినప్పుడు చుట్టూ ఉన్న ప్రకృతిని రెండు కళ్ళారా ఆస్వాదించాలని ఉందా ...

4 . నీకు అంతగా నచ్చని వారితో "నువ్వు నాకు నచ్చలేదు..అని పొలికేక పెట్టి చెప్పాలని" ఉందా ...

5 . ఒక సెలవు రోజున ఏ విధమైన ప్రణాళిక లేకుండా ఊరి మీద పడి తిరగాలని ఉందా ...

6 . నీకు నచ్చని వస్తువులు ఇంట్లో పేరుకు పోకుండా అవతలికి విసిరేయాలని ఉందా ...

7 . మీవాళ్ళు, మావాళ్ళు అనే తారతమ్యం లేకుండా అందరు మావాళ్ళే అని కలిసి జీవించాలని ఉందా..

8 . సంపాదన, ఆస్తులు, పోగేసిన నిలువలు అని ఆలోచించకుండా "భిందాస్" లా జీవించాలని ఉందా..

9 . శని వారం, ఆది వారం మూడు లేదని స్నానం చేయకుండా ఉండాలని ఉందా ..

10 . అక్షయ చతుర్దయ నాడు బంగారం కొట్టుల ముందు మూగిన జనాన్ని చూసి "వాటే క్రేజీ పీపుల్ " అని ఒక సటైరు వేసి, చిన్న విసిలు వేసుకుంటూ బైకు మీద జుమ్మని ముందుకు వెళ్లి పోవాలని ఉందా..

11 . చివరగా..మంచిగా మామిడి కాయ పప్పు చేసుకుని, అన్నంలో కలుపుకుని, నెయ్యి వేసుకుని, ప్రతి ముద్దా పైనా ఒక చిన్న బూందిని పెట్టుకుని ఆస్వాదిస్తూ తినాలని (అంటే ఇదే అని కాదు..ఇట్లాంటి చిన్న చిన్న వెరైటీ కోరికలు) ఉందా..

ఇక చెయ్యటం ఇష్టం లేని పనులు..

1 . నిండు పౌర్ణమి నాడు చందమామని, నీ పక్కన ఉన్న వారిని సరిపోల్చి చెప్పటం నీకు మనసారా ఇష్టం లేదా(అంటే నీకు చందమామని చందమామ కిందే చూడటం ఇష్టమా)..

2 . నీకు ఉల్లాసం ఇచ్చే అలవాట్లు (అంటే ..అవి సమాజం దృష్టిలో చెడ్డ అలవాట్లు ) ఒకానొక రోజునుంచి హటాత్తుగా వదిలివేయటం నీకు ఇష్టం లేదా..

౩. బంగారం అంటే ఇంటరుమీడిఎట్టులో రసాయన శాస్త్రంలో పట్టిలోనే "ఆరం" అని ..అంతకు మించి నీకు బంగారానికి విలువ ఇవ్వాలని లేదా ..

4 . ఎక్కడికైనా వెళ్ళాలంటే ఒక గంట ముందు తయారయి కుర్చుని, ఇంకొకరు తయారయి వచ్చేవరుకు వేచి చూడటం ఇష్టం లేదా..

5 . ఒక అతి దారుణమైన సినిమాని,కేవలం సినిమాలో ఒక భర్త సదరు భార్య మీద ప్రేమని మోతాదు మించి చూపిస్తున్నాడు అని ఒకే ఒక్క కారణం మీద, మూడు గంటలు అన్ని మూసుకుని చూడటం ఇష్టం లేదా..

6 . నీకు ఒక అరగంటకి మించి షాప్పింగు చేయటం ఇష్టం లేదా..

7 . షాపుకి కొనటానికి తప్ప చూసి,బేరం ఆడి వచ్చేయటానికి నీకు ఇష్టం లేదా..

8 . చిలకాకు పచ్చ చీరకి కరెక్టుగా నప్పే మంచి కంబినేషను కలరు ఏమిటా అని తల బద్దలు కొట్టుకుని ఆలోచించటం ఇష్టం లేదా..

9 . పొద్దున్నే పేపరులో వచ్చే పెంప్లేట్టులు అన్ని సేకరించి ఏవి ఎక్కడ (కారు) చవకగా దొరుకుతాయో ఒక చోట లెక్కవేసి చెప్పటం ఇష్టం లేదా..

10 . నాకు నేనే పోటీ తప్ప ఎదుటివారితో నాకు ఎప్పుడు పోటీ పడటం ఇష్టం లేదని చెప్పాలని ఉందా..

ఇంకా రాయటం నా వల్ల కాదు. బేసిక్గా నేను ఏమి చెప్పుతున్ననో నీకు అర్ధం అయ్యి ఉంటుందని, అర్ధం చేసుకునే కెపాసిటీ నీకు ఉందని తలుస్తున్నాను. పైగా పొరపాటున కూడా ఏ ఉత్తరాన్ని నీ వైఫుకి చూపించనని...చూపించినా కూడా అది నీనే రాసానని చెప్పవని తలుస్తున్నాను(ఎందుకంటే మన మధ్య పాత కక్షలు ఉన్నాయని నాకైతే గుర్తు లేదు).

ఇంకా ఏంటి..లెగు...పద బయటకి ..నీదైన ప్రపంచంలోకి ఉతుకు..క్షణాన్ని ఒక యుగం కింద ఆస్వాదించు..(ఇంక ఇంతకన్నా ఆవేసపరచటం మన విప్లవ కెరటం .. ఎర్రన్న.. ఆర్.నారాయణమూర్తి వల్ల కూడా కాదు).

-- వంశీ.

కనువిప్పు...ఒక్క నిమషం పాటు

2011-01-28T02:25:00.000-08:00

దేవుడు చాలా చిత్రమైన వాడు.ఎందుకంటే అతను ప్రతి మనిషికి క్రమం తప్పకుండా కనువిప్పు కలిగేవిధంగా సన్నివేశాలు ఎదురుపడేలా చేస్తూ ఉంటాడు. ఇంకా విచిత్రమైనది ఏమిటంటే కనువిప్పు కలిగిన తర్వాత అతనే ఒక విధమైన మాయని సదరు వ్యక్తిపై రూపొందిస్తాడు. ఈ మాయ ఎంత మాయ కలదంటే క్షణం క్రితం అయ్యిన కనువిప్పుని కప్పివేసి వ్యక్తిని యధా స్థితికి తెచ్చివేస్తుంది. వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే మనకి కలిగిన కనువిప్పులు పదులలో ఉంటే మనల్ని కప్పివేసిన మాయలు వేలు లేదా లక్షలులో ఉంటాయి.అందుకే ఎంతో మంది ఋషులు చెప్పినట్టు మనిషి ఎళ్ళవేళలా అస్థిరమైన ప్రాపంచిక విషయాలలో కొట్టుమిట్టాడుతూ ఉంటాడు.ఇన్నేళ్ళు జీవనం సాగించిన తర్వాత అది నూటికి నూటిపాళ్ళు నిజం అని నాకు అనిపిస్తుంది.ఇంతకీ చెప్పొచ్చేదేమిటంటే సామాన్య మానవుడికి కూడా కనువిప్పు ఏ విధమైన కతోరమైన శ్రమ లేదా తపస్సు, బోధి వృక్షం లాంటివి లేకుండానే కలుగుతాయని.కాకపోతే ఈ విధమైన కనువిప్పులు తామరాకుల మీద నీటి బొట్టుల వలె అస్థిరమైనవి.

అట్లాంటి కనువిప్పులలో ఒక రకమైన కనువిప్పు ఈ మధ్యనే నాకు కలిగింది.నా స్నేహితురాలు పుట్టినరోజుని తన చెల్లి ఈసారి ఒక అనాధ శరణాలయములో జరపాలని నిశ్చయించి, దానికి ఏర్పాట్లు చేసింది. ఈ కార్యక్రమానికి నాకు, మా ఇంటావిడకి కూడా ఆహ్వానం వచ్చింది.నేను కూడా ఎప్పుడు ఇట్లాంటి ప్రదేశాలకి వెళ్ళలేదు. మేమిద్దరమూ ఆ సమయానికి అక్కడకి వెళ్ళాము. ఈ శరాణాలయములో ఉన్న వారందరూ మానసిక వికలాంగురు.మేము అక్కడకి వెళ్ళేటప్పటికి శరాణాలయాన్ని నడిపే ఆయన అక్కడ ఉన్నవారిని అందరిని ఒక చోట సమావేశపరిచారు.మా స్నేహితురాలు కేకుని కోసి అందరికి ఇచ్చింది. వారందరూ ఒక ప్రార్ధనని చదివారు.

ఇది ఇట్లా జరుగుతూ ఉండగానే నా మెదడు తనంతట తాను పనిచేసుకుంటూ పోతుంది. నాకు వారందరిని చూసిన తర్వాత గుండెలను పిండేసినట్టు అయ్యిపోయింది.ఈ మధ్య నాకు ఎప్పుడు ఇలా అనిపించినా ఒక్క క్షణం నన్ను నేను తట్టుకుని ఆ స్పందన నాకు నిజంగా వచ్చిందా లేక తెచ్చిపెట్టుకున్నదా అని నన్ను నేను ప్రశ్నవేసుకోవటం మొదలుపెట్టాను. తెచ్చిపెట్టుకున్న స్పందన అంటే బ్లాకులో భారతీయుడు టిక్కెట్టు కొని సినిమా చూస్తూ అవినీతిని కూకటివేళ్ళతో పెకిలేన్చివేయాలని సీటులో తెగ ఊగిపోవటం. బయటికి వచ్చి, ఇంటికి వెళ్ళిన తర్వాత అన్ని మరిచిపోయి మన మానాన మనం బ్రతకటం. దీని వల్ల ఒరిగేదేమీ లేదు పైగా అది గుర్తుకు వచ్చినప్పుడల్లా అపరాధనా భావం కలగటం తప్ప. అలా ప్రశ్న వేసుకున్న తర్వాత ఎందుకో నాకు అది తెచ్చిపెట్టుకున్నదే అని అనిపించింది. నాకు వాళ్ళని చూసి జాలి పడాల్సిన అవసరం లేదని అనిపించింది. ఐతే అట్లా కొంతసేపు వాళ్ళని గమనించిన తర్వాత వాళ్ళని చూసి నాకు ఈర్ష్య రావటం మొదలైంది.నాకు,వాళ్లకి మధ్య నేను ఒక భయంకరమైన వ్యత్యాసాన్ని గమనించాను. అదేమిటంటే "వాళ్ళు జీవనం జీవిస్తున్నారని. నేను కేవలం జీవనం సాగిస్తున్నానని". నేను పరిశీలించిన విషయాలలో మచ్చుకు మూడు విషయాలు ఇక్కడ చెప్పదలుచుకున్నాను.

మొదటిది వారిలోని అమాయకత్వం...ఎంతటి అమాయకత్వం అంటే.. మానస సరోవరంలొని స్వచ్చమైన జలమంతటి అమాయకత్వం..ఇచ్చిన ఫైవుస్టారు చాకోలేట్టుని విప్పుకుని తినలేనంతటి అమాయకత్వం.ఐతే చాలా మంది దీనిని అమాయకత్వం కాదు తింగరతనం అంటారు. కానీ అది నిజం కాదు. వీరు పైన చెప్పిన వాటిలోనే అమాయకులు కారు. వీరికి పక్కింటివారు ఒక మంచి స్థిరాస్తిని కొనుక్కున్నారు అని తెలిసినప్పుడు వీరు కుంగి కృశించిపోరు.పైగా అట్లాంటిది లేదా దానికన్నా తలదన్నేది ఇంకోటెదైనా ఎట్లాగైనా కొనేయాలని ఆలోచించటం మొదలుపెట్టరు . వాళ్ళు ఏమి తెలిసినా ఒకే ఒకటి చేస్తారు...మొహం ఇంతగా చేసుకుని ఒక నవ్వు నవ్వి ఊరుకుంటారు.ఇంతటి అమాయకత్వం ఆ శరణాలయం గేటు దాటి బయటికి వచ్చిన తర్వాత భూతద్దం పెట్టి వెదికిన మనకి అగుపిస్తుందా.. నాకైతే నమ్మకం లేదు.

రెండవది వారిలోని యోగి లక్షణం ...ఇది వినటానికి చాలా సులువుగా ఉన్న నిజ జీవితంలో అనుసరించటం చాలా కష్టం.మరో విధంగా చెప్పాలంటే ఇది అనుసరించినవారు ఒక యోగితో సమానం.క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే "నిన్న గుర్తు లేదు..రేపు తెలిదు". వీరిని అడిగితే నిన్న ఏమి జరిగిందో చెప్పలేరు.రేపు ఏమి జరుగుతుందో ఊహించనైనా ఊహించరు.ఆ క్షణంలో వారు ఏమి చూస్తూ ఉంటారో దానినే వారికి తగ్గ రీతిలో తమ అమాయకత్వాన్ని జోడించి అనువదిన్చుకుంటారు మరియు స్వీకరిస్తారు కూడా.కానీ ఎట్టి పరిస్తితులలోను గతాన్ని తవ్వి తీసుకుని,వచ్చిన చెడు భావాలని,కలిగిన చేదు అనుభవాలని నెమరువేసుకుంటూ మనసుని కల్మషం చేసుకోరు.పైగా వీరు వంద రూపాయలు పెట్టి కొనిన బంగారం , లక్ష రూపాయలు పెట్టి కొనిన స్థలం 2020 లో లక్షలకి లక్షలుగా మారాలని భవిష్యత్తుని దురాసతో చూడరు.భవిష్యత్తు యందు పెట్టుకొనిన ఆశలు నెరవేరవు అని తెలిసినప్పుడు చిక్కి శల్యమైపోరు.ఇప్పుడు కళ్ళ ముందు ఏమి జరుగుతుందో అదే వారికి తెలుసు.అంతకు మించి ఇంకేమి తెలియదు. కానీ అన్ని తెలిసి,అన్ని విధాలా ఆలోచించగల సగటు మనిషి ఆలోచనలు ఎప్పుడు ఐదారు సంవత్సరాల క్రితం జరిగిన విషయాల మీద లేదా పది పదిహేనేళ్ళు జరగగోయే సంఘటనల మీద మాత్రమే ఉంటాయి. ఎందుకు సగటు మనిష ఈ క్షణం మరో క్షణానికి గతం అన్న చిన్న విషయాన్ని మరిచి, జీవితంలో ఏదీ శాస్వతం కాదు, ముక్యంగా పదేళ్ళ తర్వాత జరగబోయే విషయాలు ఎంత మాత్రం ఊహించకానివి అని తెలిసి కూడా తన ఆలోచనలను క్రమ శిక్షణలో పెట్టలేడు.

మూడవది..చేసే పని యందు ఎన లేని ఇష్టం...ఇక్కడ ఉన్న వారందరూ తమ ఖాళీ సమయాల్లో ఏదో ఒక పని చేస్తూ ఉంటారు.అందులో కొన్ని ..రక రకాల సువాసనలు వెదజల్లే కొవ్వుత్తులు తయారు చేయటం, వెదురు బొంగులతో చిన్న చిన్న ఆకర్షణీయమైన వస్తువులు తయారు చేయటం, చిత్ర లేఖనం వేయటం. వీరందరిలో చురుకుగా ఉన్న వ్యక్తి మోహంలో ఇంతటి ఆనందాన్ని,కళ్ళలో మెరుపుని,గొంతుకలో ఉత్సుకతని నింపుకుని మాకందరికీ అన్ని చూపిస్తూ,వాటిని విసదీకరిస్తూ చెపుతూ ఉంటే నాకైతే కొంచెం నా మీద నాకు జాలి వేసింది. ఎవరైనా నేను చేసింది నన్ను అడిగితే నేను అంతే ఉత్సాహం మరియు ఉత్సుకతతో ఎదుటవారికి అదే విధమైన ఆసక్తితో చూపిస్తానా అని. ఇక్కడ చేసిన పని ఎంత గొప్పది అని కాదు, చేసిన పనిలో అంతటి ఆనందాన్ని నేను వెతుక్కోగాలనా అని. ఎవరో చెప్పినట్టు ప్రపంచంలో తొంబైఐదు శాతం మంది తమకిష్టమైన వృత్తులలో లేరట.అట్లాంటిది తాము చేస్తున్న పనులలో అంతగా నిమగ్నమై, చేసే పనిని ఆనందిస్తున్న వాళ్ళని చూసి నాకు జాలి పడాల్సిన అవసరం లేదనిపించిది.

ఇది అంతా చదివి ఎవరైనా వాళ్ళ లోకం వేరు,మన లోకం వేరు,మనకి అట్లా ఉండటం సాధ్యపడదు అని ఆంటే నాకు ఒకటే అనిపిస్తుంది. ఆ శరణాలయం గేటు బయట ఉన్న వారికందరికీ లోకం ఆంటే " ఇరవై గదుల ఇల్లు, ఇరవై ఎకరాల పొలం, ఇరవై లక్షల కారు, ఇరవై వడ్డాణాలు, ఇరవై స్థలాలు, ఇరవై కోట్లు" అని ఎవరు చెప్పారు. ఐతే గియితే అది చెప్పింది చిత్రమైన దేవుడు మానవాళికందరికీ రూపొందించిన మాయ అయ్యి ఉంటుంది అని నా అభిప్రాయం.

కొత్త సంవత్సరం సంభరాలు

2011-01-02T02:25:00.000-08:00

అబ్బా అమ్మా ....అబ్బా అమ్మా....అబ్బా అమ్మా......అబ్బా అమ్మా......అబ్బా అమ్మా.....

అయ్యబాబోయి ...అమ్మబాబోయి... అయ్యబాబోయి ...అమ్మబాబోయి...అయ్యబాబోయి ...

ఎన్ని పాపాలు చేయకోపోతే దేవుడు నాకు ఈ రోజున ఇలాంటి శిక్ష వేసి ఉంటాడు (నాలో నేను ...)

ఇంచక్కా అందరు ఎంజాయి చేసేస్తున్నారు (ఒక పక్క సమాజం మీద కుళ్ళుతో...)

అబ్బ..కొంచెం తగ్గినట్టు ఉంది...అబ్బా...అమ్మా...( ఇంక తగ్గ లేదు..ఇంకేప్పటికి తగ్గుద్దిరా బాబు ..పాత సంవత్సరం వెళ్లి కొత్త సంవత్సరం వచ్చేసింది)

ఇనా డాక్తరుగాడు పర్యవసనాలు అన్ని చెప్పి ఈ పని చేయాలి కదా..(వాడి దగ్గరకి ఇంకెప్పుడు ఎల్లకూడదు)

ఏమేవ్..కొంచెం ఆ ఐసు పేక్కు ఇస్తావా..(అది పెట్టుకుంటే కొంచెం నొప్పి తగ్గుద్దేమో..)

(ఈ వ్యాసకర్తకి కొత్త సంవత్సరానికి రెండు రోజుల ముందు డాక్టరుగారు జ్ఞాన దంతం పీకేయాలని పీకేశారు. పీకేటప్పుడు ఆ ప్రాంతంలోనే మత్తు మందు ఇవ్వటం వల్ల డాక్టరు పన్నుతో కుస్తీ పట్టి పన్ను ఊడపీకినా పెద్దగా తెలియ రాలేదు.తీయించుకుని ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత మొదలైంది అసలునొప్పి.ఆ నొప్పి ఇంకా అలానే ఉంది.చదివిన వారందరూ తమ తమ ఇష్ట దైవాలకి ప్రార్ధించి ఇతనికి ఈ నొప్పినుంచి విముక్తి కలగాలని కొరుకొండి.)

తెలుసుకున్న విషయం: జ్ఞానం సంపాదించటం మాత్రమే కష్టమైన విషయం కాదు...మనకి ఉన్న జ్ఞానం ఏ రూపంలో పోయినా సరే అది అంతకు అంత కష్టతరమైన మరియు భాదాకరమైన విషయం.

గిన్నెలు తోమటంలో ఉన్న మజా

2010-09-04T01:49:00.000-07:00

ఆ మధ్యన మాకు, మా పనిమనిషికి సిద్ధాంతపరమైన తేడాలు వచ్చాయి. మన పనిని మనమే చేసుకుందాం అన్న పట్టుదలతో మేము (నేను, మా ఆవిడ ) పనులను రెండుగా విభజించాం. అందులో "గిన్నెలు తోమటం" అనే పనిని నేను తీసుకున్నాను. (కాదు ..కాదు..తీసుకోవలసి వచ్చింది).

గిన్నెలు తోమటం అంటే " ఒక చేతితో కడగాల్సిన గిన్నెని పట్టుకుని , రెండో చేత్తో పీచుకి సబ్బు అంటించి దానితో అదే పనిగా ...జిడ్డు పోయేవరుకు రుద్ది, నీటితో కడిగి ఒక పెద్ద టబ్బులో కదిగినవి అన్ని ఒద్దికగా బోర్లించటం". చెప్పటానికి , వినటానికి, చదువుకోవటానికి బాగానే ఉంటుంది కానీ ఈ పని అంట వీజీ కాదు.

ఈ పని చేసేటప్పుడు నాకు చాలా విషయాలు బోధపడ్డాయి. ఎందుకంటే ఆ సమయంలో నాతొ పాటు నేను, వాడిన గిన్నెలు , అరిగిన సబ్బు, వింత ఆకారంలో పీచు తప్ప ఇంకెవరు ఉండరు. ఇట్లాంటి సమయంలో మనం మనకి తెలియకుండానే చాలా విషయాలు ఆలోచిస్తూ ఉంటాం. ఇట్లా ఆలోచిస్తూ ఉంటె కొన్ని విషయాలు నాకు చాలా ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించాయి. అట్లాంటి వాటిలో కొన్ని...

ఇంత చిన్న సింకులో మా ఆవిడ , రక రకాల ఆకారాలులో ఉన్న ఇన్ని గిన్నెలను, పల్లాలను, గ్లాసులను, ప్లేటులను ఎలా పెర్చగలిగిండా అని. ఎందుకంటే తోమినవి తోమినట్టే ఉండేవి, తోమాల్సినవి మాత్రం వస్తూనే ఉండేవి. ఎన్ని గిన్నెలు అంటే కలకత్తా -చెన్నై హైవే మీద కలకత్తా నుంచి మొదలుపెట్టి, హైవే మీదున్న ఒక్కో లైటు మీద ఒక్కో సామాను పేర్చుకుంటూ పోతే చెన్నై చేరేటప్పటికి ఇంకా పదో పరకో గిన్నెలు ఇంకా సింకులో మిగిలిపోతాయి.ఇది కొంచెం వినటానికి అతిశయోక్తిగా ఉన్న దరిదాపు నిజం. అయినా ఎవరి పనితనం వారిది. మనం మాత్రం ఆఫీసు లంచులో అంత చిన్న పొట్టలో పదిహేను నుంచి ఇరవై రకాల ఐటంలు రెండు గంటలో నిడివిలో పట్టించం. అది కూడా అంటే. మనది కాకపొతే ఏదైనా అంతే.

చిన్నప్పుడు మా అమ్మ నేను తిన్న కంచం తీసుకెళ్ళి తూము దగ్గర పెట్టమని నన్ను అడిగినప్పుడు చాలా హుందాగా తిరస్కరించేవాడిని. అలా అయ్యినప్పుడల్లా మా అమ్మ కొంచెం వెటకారం మేళవించి "ఇప్పుడు ఇలాగే పోతకల్లాగ కూర్చున్న చోట కదలకుండా ఉంటారు ..రేపో మాపో పెళ్లి అయ్యి పెళ్ళాం వచ్చిన తర్వాత ఇంతకింత.......". ఎందుకులెండి ఈ సరికి అర్ధమయ్యే ఉంటుంది. కానీ మా అమ్మ నా చిన్నప్పుడే నా పరిస్తితి అంత బాగా ఎలా ఊహించిందని ఆశ్చర్యం వేసింది.

గిన్నెలు తోమటం ప్రారంభించిన తర్వాత మొదటి మూడు రోజులు మా పక్కింటి ఆవిడ నా వంక అదోలా చూసేది. అటువేపు ఇంటాయన కొంచెం అదోలా నవ్వేవాడు. ఒకసారి అలా ఎందుకు జరుగుతుందని అలోచించుకోవటం మొదలుపెట్టిన తర్వాత సమస్యంతా నాలోనే ఉందని అర్ధమైంది. ఆ రోజునుంచి నాలో ఉన్న నామోషీని పక్కన పెట్టి, కాలరు ఎగరేసి గిన్నెలు తోమటం మొదలుపెట్టాను. పక్కవారి ప్రవర్తనలో కూడా నాకు చాలా తేడా కనిపించింది .

ఇలా నాలో నేను అంతర్ముఖుడినై గిన్నెలు తోమోతం మొదలు పెట్టిన తర్వాత చాలా విషయాలు అనుభవపూర్వకంగా తెలిసాయి. మొదటిది.. మనకు సంభందించిన ప్రతి పనిలో మన ప్రమేయం ఉంటే మనం జీవించే విధానానికి ఒక పద్దతి అలవడుతుంది. పూర్వం శని, ఆది వారాలు వస్తే మా వంట గది మిలట్రీ హోటలు వంట గదిని తలపించేది. రక రకాల వంటలు చేసుకుని తిన్నప్పుడు బాగానే ఉంటుంది కానీ వాటిని చేయటానికి వాడిన గిన్నెలు మర్నాడు కడిగేటప్పుడు అంతకంతా అనుభవించాల్సి ఉంటుంది. మాకు తెలియకుండానే మా గిన్నెలు మేమే తోముకోవటం మొదలు పెట్టిన తర్వాత ఈ వంటకాల లిస్టు గణనీయంగా తగ్గిపోయింది.

రెండోది..ఎప్పుడు పనులు అప్పుడే బద్దకించకుండా చేసుకోవాలి. ఇది గిన్నెలు తోమటానికి కూడా వర్తిస్తుంది. ఒక రోజు బద్దకించి గిన్నెలు తోమటం మానివేస్తే, రెండో రోజుకి సింకులో గిన్నెలు ఎవరెస్టు సిఖరంలా పేరుకుపోయి ఉంటాయి. గ్లోబలు వార్మింగు పాపమా అని ఎవరెస్టు శిఖరం ఎత్తు తగ్గుతుందేమో కానీ , ఈ అంట్ల శిఖరం మాత్రం కలికాలంలో పాపంలా పెరుగుతూనే పోతుంది.

మూడోది.. ఏ పని చేసినా ఆ పనిని పరిపూర్ణంగా చేయాలి. గిన్నెలు తోమటంలో కూడా ఒక గిన్నెను సరిగ్గా తోమకపోతే , చివరిలో ఆ గిన్నెను మళ్లీ తోమాలి..ఇంకో ఉపాయం ఏమి లేదు దీనికి..మళ్లీ తోమాల్సిందే. ఇలా జరిగినప్పుడల్లా " ఏబ్రాసికి పని ఎక్కువ" అనే సామెత గుర్తుకు వచ్చి ఒక క్షణం విరక్తితో కూడిన మందహాసం పెదాల చివర వస్తుంది. ఎప్పుడైనా మన మీద మనమే మన లోపల సటైరు వేసుకుంటే అలాగే వస్తుంది.

నాలుగోది.. ఏ పని చేసినా ఆ పని వల్ల మనకు ఇంకో విధమైన ఇబ్బంది లేదా నష్టం కలుగకూడదు. గిన్నెలు తోమేతప్పుడు కూడా ఆప్రాను కట్టుకుని, చేతికి గ్లొసులు తొడుక్కుని పనికి ఉపక్రమించాలి. లేకపోతె వేసుకున్న దుస్తుల మీద మరకలు, చేతికి చేతిని గడపాల్సిన సమయం కన్నా ఎక్కువగా నీటిలో తడపటం వల్ల వచ్చే అలర్జీల ప్రమాదం ఉంది.

చివరిగా..టివిలో వచ్చే ప్రకటనలలో చూపించినట్టుగా అబ్బాస్, మాధవన్లు ఇంటికి వచ్చి ఫలానా ప్రోడక్టు గిన్నెలు తోమటంలో ఇరగదీస్తుంది అని చెప్పే మాటలు ఒత్తి భూటకం. అలాంటి ప్రోడక్టు ఇప్పటివరుకు నేనైతే చూడలేదు వినటం తప్ప. తోమేటప్పుడు ఈ ప్రకటనలు గుర్తు వచ్చినప్పుడల్లా మా బాల్కానిలో నిలబడి పెద్ద కంటంతో " ఇది మోసం..దగా..అన్యాయం..అక్రమం ..వంచన..నమ్మకద్రోహం " అని అరిచి లోకాన్ని మేలుకొలపాలని ఉంటుంది. కానీ ఏమి చేస్తాం..వినే వాళ్లకి సబ్జెక్టు తెలియదుగా .

ఏ పని చేయాలన్నా ఏదో విధంగా స్పూర్తిని పొందాలి. నేను గిన్నెలు తోమటానికి ఈ ఈ విధాలుగా స్పూర్తిని పొందేవాడిని. మొదటిది.. మన పని మనమే చేసుకోవటంలో ఉన్న తృప్తి మరెందులోనూ లేదు. కెప్టెను గోపీనాథ్ అంతటి వాడే అతను ఒకప్పుడు నడిపిన ఉడిపి రెస్టారెంటులో గిన్నెలు తోమటానికి ఎవరు లేనిరోజున ఆ పనిని అతనే చేసుకున్నాడు. కాబట్టి ఇందులో పెద్దగా నామోషి పడాల్సిన అవసరం లేదు.

రెండవది.. సమాజంలో పేరుకుపోయిన కుళ్ళుని ఎలాగు కడగలేకపోతున్నాను. కనీసం గిన్నేలపైన పేరుకుపోయిన జిద్దునైనా తొలగించగాలుగుతున్నాను అనే ఆత్మ సంతృప్తి.మూడవది..మన భారతీయ సంస్కృతి నీటికి ఇంత ప్రాముఖ్యం ఎందుకు ఇచ్చిందో గిన్నెలు కడిగినప్పుడే తెలిసింది. చివరగా ఈ పని ఎదుతవాళ్ళ శ్రమని నాకు గుర్తించే అవకాసం ఇచ్చింది. ఇంకెప్పుడు..కలలో కూడా. . పని మనిషి చేసే పనిని చిన్న చూపుతో చూడలేను.

కొసమెరుపు..ఇంట్లో ఇంకో పని మనిషి కుదిరింది. మనలో మన మాట ..మనసు కొంచెం తేలిక పడింది. సాయంత్రం ఆఫీసు నుంచి ఇంటికి వస్తూ ఉంటే తోమటానికి ఇంటి దగ్గర గిన్నెలు ఉండవు అన్న విషయం గురుతుకు వచ్చినప్పుడు రోడ్డు పక్కన బండి ఆపి నెమలిలా పురివిప్పి నాట్యం చేయాలనిపించింది. కానీ ఇది జరిగే పని కాదుగా.

మన తెలుగు వాళ్లకి ఎలాగు ఒక సామెత ఉందిగా " అంతా మన మంచికే". అందువల్ల జరిగింది అంతా మా మంచికే.

కొంప ముంచిన పావలా

2010-05-17T12:19:00.000-07:00

మేము డబ్బులు ఎక్కువ ఖర్చు పెట్టినప్పుడల్లా మా మావయ్యగారు "అప్పట్లో నా జీతం రెండు వందల రూపాయలు. దానితోనే అన్ని ఖర్చులు సరిపెట్టేవాళ్ళం. పైగా మా నాన్నగారికి ఎంతో కొంత డబ్బు ఇచ్చేవాళ్ళం" అని చెపుతూ ఉంటేమేము మాత్రం ఆ రోజులకి, ఈ రోజులకి సరిపోల్చకండి అని అనే వాళ్ళం. కానీ నాకు ఇప్పుడు అర్ధమవుతున్నదేమిటంటేఆయన సరిపోల్చటానికి అవి చెప్పలేదని, కేవలం జ్ఞాపకాలు నెమరు వేసుకోవటానికి మాత్రమే అవి చెపుతున్దేవారని. పెద్దలు చెప్పిన "ఎంత కాలం జీవించాం అన్నది ముఖ్యం కాదు .. ఎన్ని గుర్తించుకోదగిన జ్ఞాపకాలను పోగుచేసుకున్నాంఅన్నది ముఖ్యం " అన్న విషయం అక్షరాలా నిజం. మధుర జ్ఞాపకాలను నేమరువేసుకో వటంలో ఉన్న ఆనందంమరెందులోనూ లేదు. ఇప్పటికీ నాకు ఐదు పైసలు పెట్టి కొనుక్కున్న జంతుకని అపురూపంగా పట్టుకుని చిలకలా చిన్నచిన్న ముక్కలుగా కొరుక్కుంటూ ఆస్వాదించిన క్షణాలు నాకు బాగా గుర్తు.

అట్లాంటి ఆ రోజుల్లో కొనుక్కోవటానికి ఒక పావలా దొరికితే ఆ అనుభూతి చెప్పనలవి కాదు. పావలా అంటే అక్షరాలా ఐదు "ఐదు పైసల్లు". అట్లాంటి పావలాని మా అమ్మమ్మ ఒక రోజు నాకు ఇచ్చింది. అట్లా పావలా నా చేతిలో పడగానే బయట మల మలా మండుతున్న వేసవి వాతావరణం వసంత రుతువులా మారిపోయింది. "టైము అవుతుంది బడికి వెళ్ళు" అని పదే పదే గుర్తు చేస్తున్న మా అమ్మమ్మ మాటలు ఎప్పటిలా ఒకింత చికాకు తెప్పించేలా కాకుండా కోకిల కూకూ రాగాలుగా వినపడుతున్నాయి. బడికి వెళ్ళటానికి ఎప్పుడు మొరాయించే మనస్సు కూడా ఎప్పుడెప్పుడు బడికి వెళ్లి దగ్గరలో ఉన్న బడ్డీ కొట్టు దగ్గర పావలా పెట్టి విచ్చలవిడిగా కొనుక్కు తినేద్దామని ఉవ్విల్లురుతూ ఉంది.

అట్టే సేపు ఇంక ఆగలేక దొరికిన పావలాని తీసుకుని బడికి మా సందు గుండా పరుగుపెట్టా. ఆ సందులో త్రోవ గతుకులుతో ఉండేది. స్పీడుగా పరుగు పెడితే పావలా ఎక్కడ జారిపడుతుందో అని నెమ్మదిగా నడవటం మొదలుపెట్టా. మనస్సు అంత ఆనందంతో కూడిన ఉద్వేగంతో ఉన్నప్పుడు చేతిలో పావలా ఉండటం మంచిది కాదని అనిపించింది. పోనీ జేబులో వేసుకుందామంటే అదే సందులో కొంత కాలం క్రితం జేబులోంచి జారిపడి పోయిన పది పైసలు కలిగించిన ఆత్మ క్షోభ నాకింకా గురుతు. ఒక్క క్షణం అలోచించి ఈ ఉద్వేగం తగ్గేవరుకు పావలాకి నోరు మాత్రమే సరైన భద్రత కలిగించగలదని తలచి నోరు తెరిచి పావలాని ఒక బుగ్గలో పెట్టుకున్నా.

అంత మండుటెండలో గతుకుల రోడ్డు మీద నడుస్తున్నా కూడా నాకు నా పాదాల క్రింద పుష్పాల స్పర్శ, ఆకాశంలోని రంగు రంగుల ఇంద్రధనుస్సు తెలుస్తూనే ఉన్నాయి. అలా కొన్ని క్షణాలు గడిచాయో లేదో అప్పటి వరుకు పాదాల కింద ఉన్న పూవులు కాస్తా ముళ్లులుగా మారిపోయాయి. ఇంద్ర ధనుస్సు కాస్తా ఇంద్రుని వజ్రాయుధం వలె నా వేపుకు దూసుకు రావటం మొదలుపెట్టింది.నాలోని ఇంకో మనిషి హెచ్చు స్వరంతో నన్ను "ఒరేయ్ ..పావలా మింగేసావురా" అని హెచ్చరించాడు.

ఈ హటాత్పరిమానానికి ఒక్క క్షణం కోయ్యబారిపోయాను. ఇంతకీ జరిగిందేమిటంటే నేను ఎక్కువగా అలోచించి నోట్లో దాచిన పావలాని ఒక బుగ్గ నుండి ఇంకో బుగ్గకి మారుస్తూ నడుస్తూ ఉండగా ..పావలా రెండు బుగ్గలకి మధ్యలో అంటే నాలుక మీద ఉన్నప్పుడు గతుకులో పడిన కాలు ఇచ్చిన కుదుపుకి పావలా రూటు మార్చి , జర్రున జారి వయా గొంతుక, అన్నవాహిక గుండా జీర్ణాసయంలోనికి జారిపోయింది. జరిగినది అర్ధమవ్వటానికి ఒక్క క్షణకాలం పట్టింది. ఊతానికి పక్కనే ఉన్న గోడకి జారిపడి ఏమి చేయాలా అని ఆలోచించాను. తక్షణ కర్తవ్యం స్పురించింది. రివర్సు గేరు వేసి ఇంటికి బయలు దేరాను. ఒక వేపు మింగేసిన పావలా కడుపులోపల ఏమి చేస్తుందో అని భయం,మరోవేపు అందిన పావలా అందినట్టే జారిపోవటం. నాకు వచ్చిన ఐడియాకి నన్ను నేనే తిట్టుకుంటూ ఇంటికి చేరుకున్నాను.

నేను నేరుగా మా అమ్మమ్మ దగ్గరికి వెళ్లి పావలా మింగేసానని చెప్పినా పెద్దగా రియాక్టు అవ్వలేదు. నేను బడి ఎగ్గొట్టడానికి ఏదో సాకు చెపుతున్నానని అనుకుంది. నేను లోపల "ఇదెక్కడి గొడవరా బాబు" అనుకుని కొంచెం స్వరం పెంచి "నేను నిజంగా పావలా మింగేసాను..నమ్మితే నమ్ము లేకపోతే లేదు ..కావాలంటే జేబులు వెతుక్కో" అని కొంచెం నాటకీయం మేళవించి చెప్పితే తప్ప మా అమ్మమ్మ నమ్మలేదు. వెంటనే కర్యోన్ముక్తురాలై వంట గదిలోకి వెళ్లి ఒక గలాటుడు చారు కాయటం మొదలుపెట్టింది. నేను మాత్రం మా మడత మంచం మీద వెల్లకిలా పడుకుని అన్యమష్కంగా ఆలోచిస్తూ ఉన్నాను. అప్పటికే నాకు నేను పావలా ఐదు ఐదు పైసల్లుగా మారి చేస్తున్నగల గల శబ్దం నాకు వినపడుతూ ఉంది. నేను అప్పటికే పావలాని ఐదు భాగాలుగా చేసి వాటితో ఏమేమి కొనుక్కుతినాలో ( జంతుక, గొట్టం, పప్పు ఉండ, జీడి, ఇంకోటి గుర్తులేదు ) పంచవర్ష ప్రణాళిక వేసేశాను.

ఒక అరగంట తర్వాత ఒక పెద్ద గిన్నెలో అమ్మమ్మ చారు తీసుకు వచ్చి ఇచ్చింది. గత్యంతరం లేక మా వరండాలో కుర్చుని చారు తాగుతూ, అడ్డు వచ్చిన ధనియాలు, కరివేపాకు ఎడమచేతిలో పోగు చేస్తూ అతి కష్టం మీద మొత్తం అంతా తాగేశాను. మా లేవట్రి మా ఇంటిలో చివర ఉండేది. నీళ్ళు కూడా మా నూతిలోంచి తోడుకుని వెళ్ళాల్సి వచ్చేది. ఎందుకైనా మంచిదని నేను ముందే బట్టలు విప్పి, అన్ని ఒక పక్కన పెట్టి, చిన్న రుమాలు కట్టుకుని, బుల్లి బకెట్టులో నీళ్ళు తోడుకుని, చిన్న పీట మీద ఒక పక్కకి ఒదిగి కూర్చుని, గెడ్డం కింద చెయ్యి పెట్టుకుని ఆలోచిస్తూ, ప్రకృతి పిలుపు గురుంచి వేచి చూస్తూ కూర్చున్నాను. నా ఖర్మ కొద్ది ఆ రోజు మా ఇంట్లో వడియాలు పెడుతున్నారు. మద్యాహ్నం వాళ్ళ వాళ్ళ ఇంటికి భోజనాలకి వెళ్ళిన చుట్టుపక్కల ఆడవాళ్ళందరూ భోజనాలు ముగించి మల్లా మా ఇంటికి చేరుకున్నారు.

మా ఇంటి బయట ఓ మూల కూర్చుని ఉన్న నా అవతారం చూసి, మా అమ్మమ్మ ద్వారా విషయం తెలుసుకుని "అయ్యో పాపం" అని జాలి చూపించటం మొదలుపెట్టారు. వాళ్ళు చూపిస్తున్న జాలికి, మింగేసిన పావలా గుర్తు వచ్చి నాకు ఒకింత కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. కాసేపటికి వారు చూపించే జాలి కాస్తా వెటకారంగా మారింది. ఒకావిడ "అయినా పావలా ఎలా మింగేసావురా" అని మొదలుపెడితే, ఇంకొకావిడ "పావలా దాయటానికి ఇంకో చోటు ఏమి దొరకలేదారా" అని. చివరికి మా పనావిడ వచ్చి "అలా దిగాలుగా కుర్చోకండి బాబా ..వచ్చేత్తదిలే" అని ఎవరికి తోచిన రీతిలో వాళ్ళు మనోరంజకంగా నన్ను ఆడుకోవటం మొదలుపెట్టారు. అలా ఒక గంటన్నర గడిచిన తర్వాత వేచి చూస్తున్న పిలుపు రానే వచ్చింది. నేను బకెట్టు ఒక చేత్తో, రుమాలు జారిపోకుండా మరో చేత్తో పట్టుకుని ఒక్క ఉదుటున లేవగానే అందరు ఒక్క పళాన భళ్ళున నవ్వారు. అలా వెళ్ళిన నేను, నా మనస్సు మింగిన పావలా కనపదేవరుకు కుదుటపడలేదు. ఒక పక్క మింగిన పావలా బయటికి వచ్చేసినందుకు సంతోషం, మరో వైపు చేతికి అందిన పావలా నా కళ్ళ ఎదుటే మరలా దొరకని ప్రాంతాలకి పోతూ ఉంటే అలవికాని భాధ. మొత్తానికి పని ముగించి , బట్టలు వేసుకుని, నాలో నేను ఒకసారి "పావలా ఎలాగు పోయింది..ఇంక బడి ఎందుకు దండగ " అని, మా అమ్మమ్మతో నీరసంగా ఉందని చెప్పి మా పెద్దగది తలుపులు దగ్గరగా వేసుకుని పడుకున్నా..వరండాలో పడుకుంటే ఆడాళ్ళందరూ అదే పనిగా నవ్వుతారని.

కాని ఈరోజున వెయ్యి పావలాలు ఉన్నా సరే అప్పటి పావలా యందు మన ఆప్యాయత, అభిమానం మరల తిరిగి రమ్మన్నా రావు. ఎందుకంటే అది గతం కాబట్టి, గత జ్ఞాపకాలన్నీ మధురమైనవి కాబట్టి.

చివరి మాట: పై శీర్షికలో చిన్న చిటికేతో మింగేసిన పావలాని బయటికి రప్పించి, నన్ను గండం నుంచి అమాంతం గట్టేక్కించిన మా అమ్మమ్మ ఇప్పుడు మాతో లేదు. చాలా ఏళ్ల క్రిందట మోక్షం పొందింది. అమ్మమ్మ ఇప్పుడు లేదు అని కొంచెం భాధ వేసినా మానవ జీవితం శాశ్వతం కాదు, కేవలం మనుష్యుల జ్ఞాపకాలు మాత్రమే శాశ్వతం అనుకుంటూ ఈ శీర్షికని మా అమ్మమ్మకి అంకితం చేస్తున్నా.

కక్కుర్తి

2010-04-14T00:01:00.000-07:00

రోగానికి ధనిక-పేద, చిన్నా-పెద్దా, ఆడ-మగ తారతమ్యాలు ఉండవట. ఫలానా రోగం ఎవ్వరికైనా, ఎప్పుడైనా రావచ్చు.ఐతే రోగానికి ఒకింత ఎన్నిక ఉంటుంది.ఉదాహరణకి వేసవిలో మండుటెండలో రోజంతా కాయకష్టం చేసిన వ్యక్తికి వడదెబ్బ తగలోచ్చు. అదే సమయంలో ఏ.సి.లో కూర్చ్చున్న మరో వ్యక్తికి వడదెబ్బ తగిలే అవకాశమే లేదు.ఈ విధంగా మనుషులుకి రోగాలనుంచి ఒకింత తప్పించుకునే అవకాశం ఉంది. కానీమనందరి జీవితాలలో రోగానికన్నా బలంగా ప్రభావితం చేసే మరొక ప్రక్రియ ఉంది. ఇది మనలో చిన్నప్పుడే మొదలై క్రమేణా మన వయసుతో పాటు వేరు వేరు దిశలలో వ్యాప్తి చెందుతుంది.ఈ ప్రక్రియ పేరే "కక్కుర్తి".

శ్రీరామదాసు సినిమాలో మన 'నాగ్' పాడిన 'అంతా రామమయం' పాట వలె ప్రపంచం అంతా "కక్కుర్తి" మయం. అందుకే మనం కక్కుర్తిని 'రెండో ఐసుక్రీం తినలేక తింటున్న చిన్న పిల్లాడి నుంచి,అవసరం లేకపోయినా ఇల్లంతా స్టీలు డబ్బాలు పోగుచేసే గృహిణి నుంచి,పది రూపాయల గురుంచి ముందుకి వంగి పెద్ద మొత్తాన్నిబ్యాంకు ఎదుట పోగుట్టుకున్న ఒక అభాగ్యుడి కధ వరుకు ' దీనిని స్పష్టంగా చూడొచ్చు.

మనిషి తన దగ్గర ఏది లేదో అది పొందటానికి చేసే పనిని తపన అని అంటాం.అదే మనిషి తనకి సరిపడినంత ఉండి,తనకి అవసరం లేకపోయినా,ఇంకా ఇంకా పొందటానికి పడే ఆరాటాన్ని "కక్కుర్తి" అంటాం. అలాగని సగటు మనిషి జ్ఞాన సముపార్జనకి కక్కుర్తి పడడు.అందుకే కక్కుర్తికి నెగటివ్ ఇమేజ్.

కక్కుర్తి ...అనంతం...అంతం లేనిది. 'కక్కుర్తి' అనే ప్రక్రియకి ప్రాణ స్నేహితుడు 'ఉచితం' అనే మరో ప్రక్రియ. చాలా రకాల కక్కుర్తులు 'ఉచితం' నుంచే ప్రారంభం అవుతాయి. ప్రపంచమంతా కొన్ని వేల కోట్ల రూపాయల వ్యాపారాలు కక్కుర్తి అనే ప్రక్రియ వల్లే విరాజిల్లుతున్నాయి. ఈ రోజుల్లో 'ఉచితం' అనే పదానికి అర్ధం మారింది..అర్ధమే లేకుండాపోయింది. 'అగరుబత్తిలు కొంటే అగ్గిపెట్టె ఉచితం' అనేది చాలా మటుకు సమంజసం. కానీ 'తిరిగే ఫ్యాను కొంటే ఎగిరే విమానం ఉచితం' అంటే అది వినటానికి చాల అనుచితంగా ఉంటుంది. ఈ మధ్య చుసిన ఉచితాలు అన్నిఇలాగే ఉంటున్నాయి.

"కక్కుర్తి" అనే ప్రక్రియ శరీరంలో ఒక భాగం 'వద్దు' అంటే మరో భాగం ఒక పాయింటుని లేవదీసి ఆ 'వద్దు'ని 'కావాలి' గా మార్చేస్తుంది. ఒక వ్యక్తి వంద రూపాయలు పెట్టి చికెను బిర్యాని తెచ్చుకుంటాడు. తొంబై శాతం తినేస్తాడు. ఆ తర్వాత పది శాతం వద్దని పొట్ట అంటుంది. నాలుక కావాలి అంటుంది. అప్పుడు నాలుక మెదడుని లేదా మనస్సుని సంప్రదిస్తుంది. మనసు కొన్ని పాయింట్లని లేవదీస్తుంది . "వదిలేసిన ప్రతి మెతుకు మీద నీ పేరు రాసిఉంటుంది..అది నీదే..తినేయి తినేయి" అని లేదా "ప్రతి మెతుకు కష్టపడి సంపాదించిన ప్రతి పైసాతో సమానం. అక్కడితో ఆగకుండా..ఏ..నీది కష్టపడిన సొమ్ము కదా?" అని ఇంకో పాయింటుని విసురుతుంది.దీని తర్వాత రోషం ఉన్నఎవడైనా కంచంలో ఒక్క మెతుకు వదలకుండా తినేస్తాడు.

కక్కుర్తితో తిన్న తిండి కడుపు ఆరగించలేక తెల్లమొహం వేసి సదరు వ్యక్తి కడుపు నొప్పి భరించలేక డాక్టరు దగ్గరికి వెళతాడు.డాక్టరు వచ్చిన పేషెంటు మళ్ళా రాదు అనే కక్కుర్తితో తల మీద వెంట్రుకల నుండి కాలి బొటనవేలు గోరు వరుకు అన్నింటికీ " రకరకాల టెస్టులు రాసేస్తాడు.ఈ కక్కుర్తి శ్రుతి మించినప్పుడు సదరు డాక్టరుకి పేషెంట్లు కరువుతారు.

సుప్రీముకోర్టు జుడ్జి కూరగాయల బజారుకు వెళతాడు.మూడు ములక్కాడ కాట్టలు కొంటే ఒక కట్ట ఉచితం అనేది విని ఎన్నో క్లిష్టమైన కేసులలో చారిత్రాత్మక తీర్పులిచ్చిన జుడ్జికి కూడా నిర్ణయాత్మక శక్తీ నశించి కక్కుర్తికి లోబడి నాలుగు ములక్కాడ కట్టలు చంకలో పెట్టుకుని వెళ్ళిపోతాడు.జుడ్జి ఐతే మాత్రం ఎన్ని ములక్కాదాలను పిప్పుచేయగలడు.చివరిగా రెండు కట్టలు ఎండి పోతాయి.ఇలా ఎంతో మంది వ్యక్తులు ఎన్నో రకాల కక్కుర్తులకు లోబడి తమ తమ జీవితాలను,తాము నివసించే సమాజాన్ని,చివరకి దేశాన్ని కూడా క్రున్గదీస్తున్నారు. లంచం అనేది డబ్బుని వక్ర మార్గంలో సంపాదించాలనే కక్కుర్తికి పరాకాష్ట.

నా ఉద్దేశ్యంలో ఒక మనిషి యోగి కావాలంటే పెద్దలు చెప్పినట్టు అన్ని పరిత్యజిన్చానక్కరలేదు.ఒక్క కక్కుర్తికి దూరంగా జరిగితే చాలు.మిగతావన్నీ వాటంతట అవే సర్డుకుపోతాయి.కావాలంటే ప్రయత్నించి చుడండి...అప్పుడుదొరుకుతుంది మీకు చాలా మందికి దొరకని "ప్రశాంతత"...ఉచితంగా !!!

లీడర్ - చూడదగ్గ సినిమా

2010-04-11T00:33:00.000-07:00

ఈ మధ్యనే "లీడర్" సినిమా చూశా.చాలా రోజుల తర్వాత రెండు వందల రూపాయలు పెట్టి టిక్కెట్టు కొనుక్కుని సినిమాహాలుకి వెళ్లి వెండి తెర మీద చుసిన సినిమా.నాకు నచ్చింది.కనీసం తెలుగు సినిమాని కొంచెం డిఫరెంటుగా తీయటానికి చేసిన ప్రయత్నం కనిపించింది.సమాజంలో ఉన్న సమస్యలను కూకటి వేళ్ళతో పెకిలించటానికి నిత్యం ఉవ్విళ్ళూరే కధానాయకుడి పాత్రలో ఉన్న సినిమాలు మనకు చాలానే వచ్చాయి.కాకపొతే అవి సినిమాలా మాత్రమే ఉండిపోయాయి.ఉదాహరణకి నీటి ఎద్దడితో విపరీతంగా భాధ పడుతున్న ఒక ప్రదేశంలోని ప్రజల గురుంచి పోరాడుతున్నహీరో, పావుగంట క్రితం పరిచయం అయ్యిన హీరోయిన్తో వేల కొద్ది లీటర్ల నీటితో కృత్రిమంగా తయారు చేసిన వానలోకుప్పిగంతులు వేస్తూ ఉంటే మిగతా వారికి ఎలా ఉన్నా నాకు మాత్రం అంత డబ్బు ఖర్చు పెట్టి అలాంటి సినిమాచూస్తున్నందుకు నా మీద నాకే జుగుప్స వస్తుంది.అలాంటి భావం ఈ సినిమా చూస్తున్నప్పుడు నాకు కలుగలేదు.

సినిమాలో నాకు నచ్చిన విషయాలు:సినిమా మొత్తం రియాల్తీకి చాలా దగ్గరగా అనిపించింది.సుహాసిని పాత్ర నాకు చాలా నచ్చింది.ముఖ్యంగా చనిపోయిన భర్త గురుంచి కొడుకు దగ్గర చెప్పిన మాటలు చాలా నిజాయితిగా అనిపించాయి.పదవిలో లేకపోయినా తన దగ్గర ఉన్నవనరులతో కొన్ని వేల మంది జీవితాలను పాజిటివుగా ప్రభావితం చేయొచ్చని హీరో తల్లి పాత్ర నిరూపించింది.పైగా ఆమె తను చేసిన వాటి గురుంచి ఎప్పుడు ప్రస్తావించలేదు.హీరో పాత్ర కూడా బాగుంది.హీరోని ఎప్పుడు హీరోలానే చూపించకుండా హీరో అంటే సమస్యలకి అతీతం అని కాకుండా సమస్యలతో పోరాడే పాత్రగా చూపించటం బాగుంది.సమస్యలకు హీరో కూడా తల వంచటం,తల్లి మాటలతో ప్రభావితం అయ్యి తన మార్గాన్ని మార్చుకోవటం మనలోని ప్రతి వ్యక్తికి అన్వయించుకోవచ్చు.సమస్య యొక్క రూపం మారినా మనం రోజు విలువలకి సంభందించిన సమస్యతో పోరాడుతూనే ఉంటాం.మనం సమస్యకి తలవొగ్గి విలువలు వడులుకున్నామా లేదా అన్నది తరువాత మాట.

సినిమాలో అన్నిటి కన్నా నచ్చిన విషయం .. హీరో అంధ్రప్రదేశ్లో ఒక మారుమూల గ్రామంలో సమస్య పోట్లాడుతూ హీరోయిన్ కనిపించగానే అన్ని వదిలేసి స్విస్సులోని ఆల్ఫ్స్ పర్వతాల మీదో లేకపోతె వెనిసు నగరంలోని పురవీధుల్లో హీరోఇనుతో పడవ మీద డాన్సు చేయకుండా ఉండటం.నాకు నచ్చిన సీను ..హీరో గొల్లపూడి మారుతీరావు చెయ్యి పట్టుకుని చెప్పిన మాటలు.ఈ మధ్య డబ్భై ఏళ్ళు పైబడిన ఏ రాజకీయ నాయకుడిని చూసినా ఆ మాటలే నాకు గుర్తుకు వస్తున్నాయి.మొత్తానికి శేఖర్ కమ్ముల కమర్షియలు సినిమాని కూడా కొంచెం డిఫరెంటుగా అలోచించి విలువలు పతనం కాకుండా తీయొచ్చని మరోసారి నిరూపించాడు.

సినిమా రిలీజు అయ్యిన తర్వాత పరిస్థితులు కొంచెం నన్ను నిరుత్సాహపరిచాయి.ప్రజల దగ్గరికి సినిమాని చేర్చటానికి సక్ససు మీట్లు,సక్ససు టూర్లు అవసరం.కాని ఇటువంటి సినిమాకి అవి అంతటితో ఆగిపోకూడదు.ఆంధ్రప్రదేశ్లో కొన్నిలక్షల మంది కొన్ని వేల సమస్యలుతో అను నిత్యం పోరాడుతున్నారు.'లీడరు' సినిమా ఉన్న సమస్యలులో ఒక చిన్నసమస్యని దత్తత తీసుకుని ఆ సమస్యని, లీడరు ప్రజల తోడ్పాటుతో ఎట్లా పరిష్కరించగలడో చేసి చూపిస్తే ,అది సినిమా చుసిన వారికి క్షణిక ప్రభావితంగా కాకుండా నిత్యం గుర్తు ఉంటుంది.ఎందుకంటే సినిమా మాధ్యమం ఒక సగటుభారతీయుడిని ప్రభావితం చేసినంతగా ప్రపంచంలో మరెవ్వరిని చేయదు.

చివరిగా..ఈ సినిమా కీ.శే. టంగుటూరి సూర్యకుమారి గారిని ఆంధ్రప్రదేశ్లోని కొత్త జనరేషనుకి పరిచయం చేసింది.మనరాష్ట్రంలో ఎంత మందికి తెలుసు మన రాష్ట్ర గీతం "మా తెలుగు తల్లి" అని,ఈ పాటకి తన గాత్రాన్ని ఇచ్చింది కీ.శే.టంగుటూరి సుర్యకుమారిగారు అని ,ఈ పాట రాసింది కీ.శే .శంకరంబాడి సుందరాచారిగారు అని.

కొత్త సంవత్సరం - నా ఆలోచనలు

2010-01-16T22:38:00.000-08:00

ఇంకో సంవత్సరం పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చేసింది నా అనుమతి లేకుండానే.పెద్దలు చెప్పినట్టు కాలం చాలా కటో రమైనది.కాలం ఎవరి గురుంచి ఆగదు. వెనక్కి కూడా రాదు..ఎప్పుడో సతీ సావిత్రి లాంటి వాళ్ళు స్తంభింపచేస్తే తప్ప.

మన బుద్ధి పరిపక్వత చెందే వరుకు కొత్త సంవత్సరం వస్తుందంటే అదో విధమైన ఆనందంతో కూడిన ఉల్లాసం.వయస్సులో ఒక సంవత్సరం పెద్ద అవ్వటం అంటే "చెమటోడ్చి చదివి పరీక్షలు రాసి పాసవ్వటం" అనే ప్రక్రియను నిక్కచ్చిగా పాటించాల్సిన కాలంలో ఒక సంవత్సరం తగ్గటం.పెద్దవాళ్ళు మన అభిప్రాయానికి ప్రాముఖ్యత ఇవ్వటానికి కావాల్సిన అర్హతలో మనం ఇంకో మెట్టు ఎక్కటం.కాని కొంచెం తర్కంతో ఆలోచిస్తే ఇది ఎప్పటికి నిజం కాదు.ఎందుకంటే పెద్దవాళ్ళకి కూడా మన అభిప్రాయాన్ని నిర్ధాక్షిణ్యంగా నిరాకరించే అధికారంలో కూడాఒక మార్కు పెరుగుతుంది.నా ఈ తీసిస్నే చాలా మంది ముందుగానే పరిశీలించి "జనరేషను గ్యాప్" అని ఆంగ్లంలో పేరు పెట్టేసారు.చిన్న వారికి కొత్త సంవత్సరం ఇంక ఎందుకిష్టమంటే మనం కూడా మన అన్నయ్యలు,అక్కలు వలె పెద్ద ఉద్యోగం సంపాదించి చేతినిండా డబ్బులు సంపాదిస్తూ మనకు కావలసినన్నిబొమ్మలు కొనుక్కుని వాడితో ఎడతెరపి లేకుండా ఆడుకుంటూ గడిపెయోచ్చు. సంపాదించిన డబ్బులతో ఇల్లు,పొలం,స్థలం అనేవి కాకుండా బొమ్మలే ఎందుకంటే మనం ఇంకా చిన్న పిల్లలం కాబట్టి.చిన్న పిల్లలంటే స్వచ్చమైన అమాయకత్వంతో కూడిన ఆలోచనల సముదాయం కాబట్టి.

మన బుద్ధి పరిపక్వత చెంది మనం క్రమంగా పెద్ద వాళ్ళమైన పిమ్మట కొత్త సంవత్సరం గురుంచి మన ఆలోచనలు భిన్నంగా ఉంటాయి.ముఖ్యంగా ఒకరి ఆలోచనలు ప్రక్కవారి ఆలోచనలకు భిన్నంగా ఉంటాయి.ఒక కుటుంభములో ఉండే భర్త ఆలోచనలు భార్య ఆలోచనలకి భిన్నంగా ఉంటాయి.లోకంలో ఉన్న ప్రతి వారి ఆలోచనలను ఈ శీర్షికలో వ్రాయలేను కాని కొన్ని ట్రేడ్ మార్క్ ఆలోచనలను గురుంచి చెప్పగలను.అందులో కొన్ని...

ఒక సగటు గవర్నమెంటు ఉద్యోగి తన సర్వీసులో (ప్రజలకు సేవ చేయకుండా తనకు తానుగా చేసుకునే సేవలో ) ఒక సంవత్సరం తరిగిపోయిందని బెంగ పెట్టుకోవచ్చు.సాఫ్టువేరు ఉద్యోగి ..హమ్మయ్య..కాళ్ళలో వణుకు పుట్టించిన సంవత్సరం ఆ వణుకు శరీరమంతా పాకకుండానే వెళ్లి పోయిందని ఒకింత సంభరపడుతూనే కొత్త సంవత్సరంలో ఏ భూచి దాక్కుని వుందో అని గాభరా పడుతూ ఉండొచ్చు.బంగారమందు ఎనలేని ప్రేమ కలిగిన గృహిణి (ఎవరికీ ఉండదు చెప్పండి..) ఈ సంవత్సరమైనా బంగారం ధరలకి వచ్చిన రెక్కలు విరిగి,భర్త రెక్కలు విరిచి సంపాదించిన డబ్బుతో ఒక వడ్డాణం కొనుక్కోవచ్చని ఆశ పడుతూ ఉండచ్చు.భవిష్యత్తుని భయంకరంగా నమ్మే వ్యక్తీ ఎక్కడ పడితే అక్కడ విచ్చలవిడిగా కొన్న పొలాలు,స్థలాలు,అపార్టుమెంట్ల విలువ వెయ్యి రెట్లు పెరగాలని కొత్త సంవత్సరం వేపు (దుర) ఆశతో చూస్తూ ఉండవచ్చు.రెక్కలు ముక్కలు చేసుకుని ప్రపంచాన్నతటికి తిండి పండించే రైతు ఈ సారైనా ఎటువంటి కరువు కాటకాలు,వరదలు లేకుండా ప్రకృతి తనను కరునించాలని కొత్త సంవత్సరం వేపు తరగని ఆశా భావంతో ఎదురు చూస్తూ ఉండవచ్చు.మరి కొంతమంది గడచిన సంవత్సరాలు పోగు చేసిన పట్టింపులన్నిటిని పక్కన పెట్టి ఉన్నంత కాలం ప్రేమానురాగాలతో గడిపేయాలని చెరగని ఆశలతో కొత్త సంవత్సరం వేపు చూస్తూ ఉండొచ్చు.ఇలా ఎన్నో...

నేను మాత్రం ఈ సంవత్సరం అంతా ఒకటి గుర్తు పెట్టుకుని జీవిన్చాలనుకుంటున్నా..అదేమిటంటే "ఈ క్షణం మరు క్షణానికి గతం".కాబట్టి ప్రతి క్షణాన్ని ఒడిసి పట్టుకుని నాకు నచ్చిన విధంగా,మరుపురాని రీతిలో గడపాలనుకుంటున్నా. మరి మీరో.....

నేను - బస్సు -1

2009-11-19T08:51:00.000-08:00

చిన్నప్పుడు ..అంటే బాగా చిన్నప్పుడు అందరు వారి వారి అభిరుచులని బట్టి ఎవరికీ నచ్చిన వాహనాలలో ప్రయాణిస్తూ ఉంటారు.వాహనాలు ఏమైనా కావచ్చు.కొందరు బాపు సృష్టించిన బుడుగు యొక్క ఇష్ట వాహనం జట్కా బండి నడుపుతూ ఉంటారు.మరికొందరు కథలలో వివరించిన రాకుమారుడి అశ్వం నడుపుతూ ఉంటారు.ఇంకొందరు విమానాలు,హెలికాప్టర్ వంటివి కూడా ఈకలా నడిపేస్తూ ఉంటారు.క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే ఏ వాహనం ఎవరి మనోఫలకం మీద చెరుగని ముద్ర వేస్తుందో వారు ఆ వాహనాన్ని చాలా ఇష్టంగా నడిపేస్తూ ఉంటారు.

నా మటుకు నాకు బస్సు అంటే చాల ఇష్టం.ఎందుకిష్టమంటే మాత్రం చెప్పలేను.పని ఏదైనా కానివ్వండి ..కోమటికొట్టుకి వెళ్లి ఒక పావలా అల్లం తీసుకురావాలన్నా,ఎక్కడైనా కోడి పందాలు జరుగుతుంటే ఆ ప్రదేశానికి చురుకుగా వెళ్ళాలన్న,ప్రతీ సంవత్సరం మా ఊరి చెరువులో పెద్ద వల వేసి పట్టే చేపలు చూడాలన్నా,ముందుగా వేసుకున్న పథకం ప్రకారం స్నేహితులను ఒక చోట కలవాలన్నా నేను మాత్రం నా బస్సులోనే వెళ్ళేవాడిని.

నాకు ఊహ తెలిసిన తర్వాత పక్క ఊరికేదైనా వెళ్ళాలంటే సాధారణంగా బస్సు ఎక్కించేవారు.బస్సులో ఎక్కినప్పటినుంచి దిగేవరుకు నా దృష్టి అంతా డ్రైవరు మీదే ఉండేది.డ్రైవరు చేసే ప్రతీ పనిని చాలా క్షుణ్ణంగా పరిశీలించేవాడిని.డ్రైవరు తాళం తిప్పి ఇగ్నిషను ఇచ్చినప్పటినుంచి గేరు మార్చే పద్దతి,హారను మోగించేవిధానం,బస్సులో చీకటి అయినప్పుడు లైట్లు వేసే క్రమం,బస్సుని వెనక్కి నడిపేటప్పుడు కిటికిలోంచి వెనక్కి చూసేపద్దతి,ఆఖరికి డ్రైవరు చొక్కా కాలరు మాయకుండా కర్చీఫ్ కట్టుకునే విధానం అన్నీ చాలా ఆసక్తితో పరిశీలించేవాడిని.ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే మనిషిగా సీటులో ఉండేవాడిని తప్ప నేను మాత్రం బస్సు గేరు బాక్షు మీద డ్రైవరు వేపుకి కాళ్ళు వేసుకుని "చూపులు కలిసిన శుభవేళ సినిమాలో బ్రహ్మానందం తిండి తినే వాడి చేతులనుగమనించే" టైపులో నేను డ్రైవరుని చూసేవాడిని.

నా బస్సు ఎప్పుడు మా గేటు బయటే ఉండేది.బయటికి రాగానే రోడ్డు మీద తిన్నంగా నుంచుని కుడిచేతిని కొంచెం ముందుకు పెట్టి,కొద్దిగా పైకెత్తి,అరచేతిని క్లాక్వైసు డైరెక్షనులో తిప్పి బస్సుని స్టార్టు చేసేవాడిని.ఇక అక్కడినుంచి కుడిచేత్తో స్తీరింగుని పట్టుకుని,ఎడమ చేత్తో గేరు మీద గేరు మార్చుకుంటూ పుర వీదులన్నిటినీ వీర విహారం చేసేసేవాడిని.ఒరేయ్ రిక్షాలో నారాయణ మూర్తి పాట " నా రక్తంతో తొక్కుతాను రిక్షాను,నా రక్తమే నా రిక్షకి పెట్రోలు" అన్నట్టుగా నా బస్సుకి నాలో పరిగెత్తగలిగే చమురే ఇంధనం.

నా బస్సు గేరు బస్సు.అంటే ఆటో ట్రాన్స్మిషను కాదు.ఎత్తు ఎక్కేటప్పుడు,పల్లం దిగేటప్పుడు,వేగం పెంచేటప్పుడు తదనుగుణంగా గేరులు మారవలసిందే తప్ప ఆషామాషీగా నడిపితే బస్సు విపరీతమైన రొద చేస్తూ నడి రోడ్డు మీదే కదలటానికి మొరాయించేది.మరలా కర్రెక్టుగా గేరు వేస్తె తప్ప ముందుకు ఉతికేది కాదు.బస్సు గేరుల విషయంలోమాత్రం నా అంతరాత్మ ఎటువంటి లోటుపాట్లని సహించేదికాదు.

అన్ని విషయాలలో బస్సు నియమాలని అంతరాత్మ తూచా తప్పకుండా పాటించేది కాని రెండు విషయాలలో మాత్రం నియమాలని పక్కన పెట్టేది.మొదటిది..కుక్క ఎదురైనా లేక బస్సు విండు షీల్దులోంచి అల్లంత దూరాన కుక్కని చూసినా నియమాలను ఎక్కడికక్కడే వదిలేసేది.అంటే బస్సు ఐదో గేరులో యమ స్పీడుగా వెళుతున్నా కుక్క కనపడేటప్పటికి గేరు సిస్టము ఆటో ట్రాన్స్మిషనుకి మారిపోయి ఒకేసారి ఐదో గేరు నుంచి న్యూట్రలుకి నాకు తెలీకుండానే వచ్చేసేది.వెంటనే నేను బస్సు దిగిపోయి నా కాళ్ళ మీద నేను నింపాదిగా "ల ల ల " అని పాటపాడుకుంటూ కుక్కని దాటేసేవాడిని.దాటిన తర్వాత ఒకసారి "ఛా " అనుకుని మరల మొదటినుంచి గేర్లుమార్చుకుంటూ వెళ్ళిపోయేవాడిని.రెండోది శరీరం పరిగెత్తి,పరిగెత్తి బాగా అలసిపోయి ఒంటినిండా నిస్సత్తువ ఆవరించి, గేరు మీద గేరు పడుతున్నా కాళ్ళలో పరిగెత్తే ఓపిక లేక బస్సు ఆగి పోవటం.ఇంక అప్పుడు చేసేదేమిలేక బస్సు ఇంజను ఆఫ్ చేసి పక్కనే ఏదైనా కుళాయి ఉంటే కొంచెం నీళ్లు తాగి నింపాదిగా నడుచుకుంటూ ఇంటికి వచ్చేసేవాడిని.కానీ నాకు ఉన్న సౌలభ్యం ఏమిటంటే క్రితం రోజు బస్సుని ఎక్కడ వదిలేసినా మరునాడు మా ఇంటి తలుపు తీయగానే నా గురుంచి రెడీగా ఉండేది.

ఈ పరిగెత్తే బస్సు ఆటకి సర్వ సాధారణంగా మా అమ్మ లేదా అమ్మమ్మ బలైపోతూ ఉండేవారు.ఎందుకంటే పగలంతా పందెం గుర్రంలా పరిగెత్తిన పాపానికి రాత్రికి వచ్చే కాళ్ళ నొప్పులకి ఎవరో ఒకరు కొబ్బరి నూనె రాసి కాళ్ళు పడితే కానీ నిద్ర పట్టేది కాదు.

ఇంక చెప్పుకోవలిసింది ..పరుగెత్తని బస్సు.ఇది చాలా విచిత్రమైనది.కొంతమందికైతే ఈ కాన్సెప్టు అర్ధమయ్యేది కూడా కాదు.ఎవరికీ ఏమైతే ఏంటి,నాకు మాత్రం ఎనలేని మానసిక ఆనందాన్నిచ్చేది.ఇది చాలా సింపుల్.దీనికిఅవసరమైనది ఒక ప్లేటు మరియు నేను కొద్దిగా ముడుచుకుని కూర్చుంటే పట్టే కిటికీ.అంతే .. బస్సు స్టార్టు చేసేసేవాడిని.చేత్తో ప్లేటుని పట్టుకుని దానిని మోకాలు మీద పెట్టి స్తీరింగుగా వాడేవాడిని.చేత్తో గేరును మారుస్తూ నోటితో మాద్యులేషను మార్చుతూ ఒక విధమైన సభ్ధం(రొద) చేస్తూ బస్సుని నడుపుతూ ఉండేవాడిని.ఐతే కదిలే బస్సు కన్నా ఈటైపు బస్సుని ఎక్కువసేపు నడిపేవాడిని ..పెరిగేత్తనక్కర్లేదు కదా.ఇది నమ్మశక్యంగా లేకున్నా పరిస్టితులు కలిసివస్తే మూన్నాలుగు గంటలు బస్సుని విశ్రున్ఖలంగా నడిపేసేవాడిని.

సాధరణంగా నా ఈ మనోరంజక సాధనానికి ఎప్పుడు మా తాతయ్యగారే బలైపోతూ ఉండేవారు.మా తాతయ్యగారి గది వీధి వైపు తలుపు, నా బస్సు కిటికీ ఆనుకుని ఉండేవి.నేను ఎడ తెరిపిలేకుండా నోటితో పెట్టే ఒక విధమైన రాదని ఆయన చాలా ఓపికగా ఒక గంట వరుకు వినేవారు.కాదు ..కాదు.. భరించేవారు.ఆ తర్వాత ఆయనలో డబ్బైఏళ్ళనుండి పోగుపడిన సహనం కూడా ఆయనకి వచ్చిన కోపాన్ని శాంతపరిచేది కాదు.భిగ్గరగా "ఒరేయ్ ఆగొంతుకు పోతుందిరా" అని అరిచేవారు.అయినా తేనెటీగ మకరందాన్ని పూలనుంచి గ్రోలుతూ ఉండగా ఇంటిదగ్గర వెచ్చాలు అయ్యిపోయాయని ఆడ తేనె టీగ కబురు పంపితే చేసే పనిని వదిలేసి వెళ్ళగలదా..అట్లాంటిదే నాపరిస్థితి కూడా.నేను మాత్రం మా తాతయ్యగారి దగ్గరినుంచి ఎంత ఒత్తిడి వచ్చినా బస్సుని మాత్రం ఆపేవాడిని కాదు.ఒక్కోసారి అది విని మా అమ్మ వచ్చి నా చేతిలో ప్లేటుని ఒక్క ఫలాన లాక్కుని వెళ్ళిపోయేది.నాకు ఇప్పుడు అనిపిస్తూ ఉంటుంది..నేను ఆపకుండా చేసే ఆ వింత సౌండు మా తాతయ్యగారికి నాజీల కాన్సను ట్రేషనుక్యాంపులను తలపించేదేమోనని.అందుకే నా ఈ గొడవ ఆగక పోతే ఆయనే తలుపు మూసుకుని వెళ్ళిపోయేవారు.

ఇలా చెప్పుకోవాలంటే బస్సుల గురుంచి చాలా ఉంది నా జీవితంలో.అందుకే బస్సులు -వాటి మీద నా ప్రయోగాత్మకవ్యాసాలు విడి విడి శీర్షికలలో రాద్దామనుకుంటున్నా.

అందం

2009-11-04T08:07:00.000-08:00

ఒకానొకప్పుడు అందం,అందవిహీనత సముద్రం ఒడ్డున కలిశాయి.కాసేపు మాటా మంతీ మాట్లాడుకున్న తర్వాత సముద్ర స్నానం చేయటానికి నిశ్చయించి ఇద్దరు వేసుకున్న దుస్తులు విప్పి పక్కన పెట్టి స్నానం చేయటం ప్రారంభించారు.చాలా సేపటి తర్వాత అందవిహీనత ఒడ్డుకి వచ్చి అందం యొక్క బట్టలు వేసుకుని వెళ్ళిపోతుంది.ఆ తర్వాత ఒడ్డుకి చేరిన అందం తన దుస్తులు లేవని గమనిస్తుంది.అట్లాగని బట్టలు లేకుండా నగ్నంగా వెళ్ళటానికి సిగ్గు పడుతుంది.అందుకు తప్పక అందవిహీనత యొక్క బట్టలు వేసుకుని వెళుతుంది.ఆరోజునుంచి ఈ రోజు వరుకు ప్రపంచం ఒకరిని చూసి మరొకరని పొరపాటు పడుతూనే ఉంది.

పైన చెప్పిన విషయం చాలా వరుకు నిజమనిపిస్తుంది.ప్రపంచంలో చాలా వరుకు అందం అంటే అది రూపురేఖలకి సంభందించిన బాహ్య సౌందర్యంగా చూస్తుందే తప్ప అద్భుతమైన గుణాలతో ఇనుమడించిన అంతఃసౌందర్యంగా ఎప్పుడు పరిగనించదు.ఇది చిన్నప్పటినుంచి మన మెదడుకి అలవడిన ఒక అవలక్షణం.దురదృష్టం ఏమిటంటే మనకి మనంగా ఒక వ్యక్తిత్వంతో ఆలోచించటం మొదలుపెట్టిన తర్వాత కూడా మనలో చాలా మంది ఈ అవలక్షణాన్ని అధిగమించలేరు.అందుకే ఒక చిన్న పట్టణంలో కూడా పుట్టగొడుగుల్లా వీధి వీధికి కుటీర పరిశ్రమలుగా ప్రారంభించపడిన బ్యూటీ పార్లర్లు ఎనలేని లాభాలతో విరాజిల్లుతున్నాయి.

మనం సాధారణంగా అందాన్ని కొలవటానికి చాలా తక్కువ సమయం తీసుకుంటాం.ఉజ్జాయింపుగా చెప్పాలంటే ఒక అమ్మాయి యాభై మీటర్లు నడిచి వెనక్కి తిరిగి వెళ్ళటానికి పట్టే సమయం.అదే ఒక వ్యక్తి అంతః సౌందర్యంకొలవటానికి ఖచ్చితంగా చాలా ఎక్కువ సమయం పడుతుంది.ఇప్పటివరుకు మనం చర్చించిన ఈ భాహ్యసౌందర్యాన్ని ఆకర్షణ అని అంటారు.చాలా మందికి మనలో దురదృష్టవశాత్తు అందానికి,ఆకర్షణకి మధ్య తేడా తెలియదు.ఈ తేడా తెలిసిన వారినెవరినైనా మదర్ తెరిసా అందంగా ఉంటుందా లేక మార్లిన్ మన్రో అందంగా ఉంటుందా అని అడిగితే ఎట్టి పరిస్థితులలోను మార్లిన్ మన్రో అందంగా ఉంటుంది అని చెప్పరు.

అట్లాగని బాహ్య సౌందర్యాన్ని చులకనగా చూడాలని చెప్పటం లేదు.జీవితంలో ప్రతి విషయం సమ తూకంలోఉండాలి.లేకపొతే అది చాలా ఎబ్బెట్టుగా కనపడుతుంది.ఒక అమ్మాయి(లేక అబ్బాయి) బాహ్య సౌందర్యాన్నిమెరుగులు దిద్దటానికి ఎంతగా పరితపిస్తారో అందులో కనీసం ఒక సగం అంతః సౌందర్యం పెంపొందించే విషయాల మీద కృషి చేయాలి.అప్పుడు వయసు పెరిగి ఆకర్షణ తగ్గే కొద్ది అంతః సౌందర్యం అంతగా పెరిగి ఒకవ్యక్తికి పరిపుర్ణమైన అందానిస్తుంది.డబ్భై ఏళ్ళ వయసులో కూడా తన గాత్ర సౌందర్యంతో అందరిని అలరించినఎం.ఎస్.సుబ్బలక్ష్మి, ఎనభయ్యో పడిలో కూడా చకా చకా నడుస్తూ తన మాటలతో తన చుట్టూ ఉన్నవారిని ఉత్తేజపరిచే అబ్దుల్ కలాంలో నాకు పరిపూర్ణమైన అందం కనపడుతుంది.అట్లాంటి అందం అంటే నాకు ఇష్టం.అట్లాంటి అందం పొందటానికి చేసే ఏ పనైనా నాకు ఇష్టం.అట్లాంటి అందం పొందటానికి కష్టపడి సాధన చేసే ఎవరైనా నాకు ఇష్టం.

కుక్క కాటు - నోటికి చేటు

2009-08-11T23:28:00.000-07:00

ఆసియా,ఐరోపా దేశాలను తన పేరుతో గడగడలాడించి కొన్ని లక్షల మందిని అతి కర్కశంగా ఊచకోత కోసిన మంగోలియన్ చక్రవర్తి చెంఘిజ్ఖాన్ అంతటి వాడికి కూడా కుక్కలంటే వెన్నులో వణుకు పుట్టేదట.అట్లాంటిది నాకు కుక్కలంటే భయం అంటే అతిశయోక్తి కాదు.

ఇది జరిగింది .. నేను మా ఊరిలో ఐదవ తరగతి చదువుతున్నప్పుడు.దీనిని చెప్పేముందు కొంచెం పునరుద్ఘాతం అవసరం.సాధారణంగా పల్లెటూర్లలో వ్యక్తులను వారి వారి పేర్లతో ప్రస్తావించకుండా వారి వారి పూర్వీకులతో వారికి ఉన్న రక్త సంభంధం బట్టి అంటే మంగమ్మగారి మనువరాలనో,ప్రెసిడెంటుగారి బావమరిది అనో సంభోదిస్తూ ఉంటారు.విచిత్రమేమిటంటే కుక్కలను కూడా ఏ టామీ అనో,సోని అనో పిలవకుండా ఆ కుక్కను పెంచుకునే వారిని బట్టి ..అంటే..కోరిపెల్లోరి కుక్క అని , అబ్బుగారి కుక్క అని పిలుస్తూ ఉంటారు.

ఆ రోజు..అంటే..నా పాపం పండి ప్రసాదంగా స్వీకరించే రోజు.ఇట్లాంటి రోజున సాధారణంగా మనం మన అలవాట్లకు భిన్నంగా ప్రవర్తిస్తూ ఉంటాం.ఆ సమయంలో మనకు తెలియదు కాని మనం ఫలితం పొందిన తర్వాత వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే మన చర్యలన్నీ చాలా తేడాగా కనిపిస్తాయి.నాకు చిన్నప్పుడు అన్నం తినాలంటే ఒక యాగంగా ఉండేది.అన్నాన్ని గెలికి గెలికి తింటూ వడ్డించేవారికి ఒక విధమైన నిరాసక్తత కలిగేలా తినేవాడిని.మా ఊరిలో మాకు రెండు ఇళ్ళు ఉండేవి.నేను మా తాతయ్యగారి ఇంట్లో ఉండేవాడిని.కాని ఆరోజు ఏదో కారణం చేత మావయ్యగారి ఇంటికి భోజనానికి వచ్చా.

మా ఇంటికి,మావయ్యగారి ఇంటికి మద్య రెండు ఇళ్ళు ఉండేవి.ఆ రెండు ఇళ్ళల్లో ఒకటి కొరిపెల్లోరి ఇల్లు.వీళ్ళఇంట్లో ఒక కుక్క ఉండేది.ఈ కుక్క ప్రత్యేకత ఏమిటంటే తోక ఊపినంత తేలికగా ఒక మనిషిని పిక్క పట్టి కరిచేసేది.నేనైతే రెండు మూడు సార్లు ప్రత్యక్షంగా నా కళ్ళతో చూశా..ఆ కుక్క వీధిన పోయేవారిని కరవటం.

ఆరోజు నేను చాలా భిన్నంగా పది నిముషాలలోనే భోజనం ముగించి మద్యాహ్నపు బడికి బయలుదేరాను.నేను వీధిలోకి వచ్చి చూసేటప్పటికి గుండె ఒకేసారి గుభేలుమంది.వీధి చాల నిర్మానుష్యంగా ఉంది ..కొరిపెల్లోరి కుక్క నాగురించే "ఫాక్షను సినిమాలో శత్రు వర్గం ఎదుటి వర్గం వారి గురుంచి మాటు వేసినట్టు" వారి గుమ్మంలో కాచుకు కూర్చుని ఉంది.నా మనసు ఏదో కీడు సంకించింది.కాసేపు ఆగి వెడదామని లేకపొతే ఎవరైనా వస్తే వారితో కలిసి వెళదామని చూస్తూ మా పోస్ట్ ఆఫీసు కిటికీలో కాళ్ళు ఊపుకుంటూ,చొక్కా జేబులో వేసుకున్న బటానీలు వలుచుకుని తింటూ ఓపిగ్గా కూర్చున్నా.దురదృష్టం కొద్ది నడిచి వెళ్ళేవారు ఎవరు రాలేదు సైకిల్మీద వెళ్ళే వారు తప్ప.పోనీ సైకిల్ పట్టుకుని పరిగెడదామంటే అది మొదటికే మోసం.అప్పట్లోనే నాకు కుక్కల సైకాలజీ కొంచెం తెలుసు.వాటి ఎదురుగుండా పరిగెడితే అవి మన కంటే వేగంగా మన వెనకాల పరిగెత్తి మనకి సమాంతరంగా వచ్చి అందివచ్చిన కాలుని కరిచి అదే స్పీడ్లో ముందుకు వెళ్ళిపోతాయి అని నాకు అప్పట్లోనే తెలుసు.లాభం లేదుఅనుకుని ఇంకో దారిలో అంటే చెరువు గట్టు మీదుగా వెళదామని నిర్ణయించి ఆ దారిలో బయలుదేరా.

తీరాచెరువు దగ్గరికి చేరుకునేసరికి అక్కడ పెద్ద సమూహం..కుక్కల సమూహం.ఏడెనిమిది కుక్కలు గుంపుగా కూడి ఉన్నాయి.ఆ దృశ్యం చూడగానే గుండె లెక్కకు మించి కొట్టుకోవటం ప్రారంభమైంది.అపుడు నా మస్తిష్కంలో మెరుపులా ఒక ఆలోచన మెరిసింది.వచ్చిందే తడువుగా ఐడియాని అమలు పెట్టేసా.పక్కనే ఉన్న ఒక పెద్ద కంకరరాయిని తీసి ముందు జాగ్రత్తగా వాటి మీదికి విసిరాను.ఆ తరువాత లిప్తపాటులో జరిగిన సంఘటనలైతే నాకు గుర్తు లేవుకానీ "వంశీగాడిని అబ్బుగారి కుక్క కరిచేసిందనే" వార్త ఎండి రొయ్యలు వండినప్పుడు వచ్చే వాసనలా ఊరంతా గుప్పుమంది.ఆ విధంగా కోరిపెల్లోరి కుక్క నుంచి చాకచక్యంగా తప్పించుకొన్న నేను అనుభవ లేమితో చేసిన పని వల్ల అబ్బుగారి కుక్క చేత కరవబడ్డాను.

అదే సమయంలో ఊరిలో పెళ్ళిళ్ళ సందడి.పల్లెటూర్లలో కుక్క కరిచిన తర్వాత ఫలానా చేయకూడదు అని కొన్నినమ్మకాలు ఉండేవి.అవి నమ్మకాలో మూఢ నమ్మకాలో నాకైతే తెలీదు.అందులో కొన్ని..కాలుతో పేడను తొక్కకూడదు.. అరటి ఆకులో భోజనం చేయకూడదు వగైరా వగైరా.కర్మ కొద్ది ఊరిలో ఎక్కడ పెళ్లి అయినా అరటి ఆకులోనే వడ్డించేవారు.ఎవరికి ఉండదు పెళ్లి భోజనం తినాలని చిన్నప్పుడు.కాని తినాలంటే ఒకింత భయం వేసేది ఏమైపోతుందో అని.ఉక్రోషంతో ఆ కుక్కకి నేను పెట్టిన శాపనార్ధాలు అన్ని ఇన్ని కావు.

ఆ కారణంగా తరువాయి మూడు నెలల్లో ఎన్నో పెళ్లి భోజనాలు వదులుకోవాల్సి వచ్చింది.మా ఇంటికి దగ్గర్లో పెళ్లి అయితే వాళ్లు నా భాద అర్ధం చేసుకుని ఒక పళ్ళెంలో అన్ని సర్ది పంపేవారు.కాని అది పెళ్లి బంతిలో స్నేహితులతో కుర్చుని తిన్నప్పుడు ఇచ్చేఅంత ఆనందాన్ని ఇచ్చేది కాదు.పైగా వాళ్లు అందులో కిళ్ళి పెట్టటం మరిచిపోయేవారు.తోటి స్నేహితులంతా పెళ్లి భోజనాలు ముగించి జేబులో దాచుకున్న కిళ్ళిని నా ముందే నోటిలో వేసుకుంటుంటే అనిపించేది ..కుక్క కాటు నోటికిచేటు అని.ఆరోజునే నా జ్ఞాన భాండాగారంలో ఒక కొత్త విషయాన్ని పొందుపరిచా..అదేంటంటే కుక్క మీద పొరపాటున కూడా ఏమి వేయకూడదు(కంకర రాయితో సహా)..వేసినా కొంచెం ఏమి సీజనో గుర్తుపెట్టుకుని వేయాలని.

ముగింపు: నన్ను కరిచిన అబ్బుగారి కుక్క మూడు నెలల తర్వాత మోక్షం పొందింది.ఒకింత భాద వేసింది..ఎంతైనా నన్ను కరిచిన మొదటి కుక్క కదా.

జ్ఞాన వాక్కు:మంగోలియాలో కుక్కలు నరమాంస భక్షకులట (మాన్ ఈటర్స్). జరా జాగ్రత్త మంగోలియా వెళితే.

స్పూర్తికి చిరునామా

2009-07-16T09:28:00.000-07:00

ప్రతివారికీ జీవితంలో వారి వారి కుటుంభాలలో ఇష్టమైన వ్యక్తి ఒక్కరైన ఉంటారు.వారు ఎవరైనా కావచ్చు.ఒకఅక్క,ఒక అన్నయ్య..ఒక మావయ్య..ఒక అత్తయ్య... .నాకు చిన్నప్పటినుంచి మా రాధక్క ( మా మావయ్యగారి అమ్మాయి..కాని అక్క అని పిలవటం అలవాటు)అంటే చాలా ఇష్టం. మా అక్క నాకంటే బహుశా ఒక పది పన్నెండు ఏళ్ళు పెద్దది.అందుకేనేమో నాకు ఎప్పుడు మా అక్కకి నాకన్నా బోల్డెన్ని విషయాలు తెలుసని అనిపించేది.

అక్క అంటే చిన్నప్పుడు ఎందుకంత ఇష్టమంటే చాలా కధలు చెప్పేది.వేసవి కాలంలో పిల్లలందరికీ రాత్రి భోజనం చేసిన తర్వాత ఆరుబయట వెన్నెలలో తను చెప్పిన కధలు .. ముఖ్యంగా స్నోవైట్ కధ నాకు ఇప్పటికి గుర్తు.ఆ కధ వింటూ నేను నా లోకంలో కధలోని పాత్రలు అన్నింటిని సినిమాలో చూసినట్టు చుసేసేవాడిని.కధ అంత బాగా చెప్పేది.అంతేకాదు కొంచెం భయం పెట్టె కధలు..వాళ్ల హాస్టలులో అమ్మాయికి బకెట్టులో నీళ్లు రక్తంగా కనపడటం,మా పోస్టాఫీసు గదిలోని కిటికిలోంచి ఒక చెయ్యి సాగి వచ్చినట్టు మా అక్కకి వచ్చిన కల..కొంచెం పెద్దైన తర్వాత కూడా ఆ గదిలోకి వెళ్ళినప్పుడు ఈ చెయ్యి కల గుర్తుకువచ్చి ఒకింత భయం వేసేది.

మా అక్క మంచి బొమ్మలు వేసేది.అప్పట్లో బహుశా తను బాపు బొమ్మల ద్వారా ప్రభావితం అయ్యిందనుకుంటా.మాఇంట్లో గోడ మీద తగిలించిన అక్క వేసిన బొమ్మ నాకిప్పటికి గుర్తు.ఆ బొమ్మని చూసినప్పుడల్లా బొమ్మ పుష్టిగాలేకుండా అవయువాలు అన్ని అంత బక్కగా ఎందుకు ఉన్నాయా అనిపించేది.బాపు స్టైల్ బొమ్మలలోని అందం అంత చిన్నప్పుడే ఆస్వాధించటం నాకు ఎలా తెలుస్తుంది.

అక్క మంచి కధలు కూడా రాసేది.అట్లా రాసిన కధలలో ఒక కధ పత్రికలో కూడా ప్రచురితం అయ్యింది.దానిని కట్ చేసి మావయ్యగారు బీరువాలో భద్రంగా దాచారు.నేను పెద్దైన తర్వాత ఆ కధను చదివాను.కధ పేరు కాకి(నా జ్ఞాపకశక్తి పనిచేస్తుంటే).కధను చదివిన తర్వాత నాకు రాధక్క ఇంత బాగా రాయగలదా అనిపించింది.

చెప్పటం మరిచిపోయా.మా అక్క టీచర్..కాదు..కాదు..టీచర్ అవ్వతానికే పుట్టినట్టు అనిపించేది.ఎందుకంటే కంచులాంటి కంఠం.స్కూలులో పిల్లలకి పాఠాలు చెపుతుంటే ఇంటికి వినిపించేది.ఏదైనా తేడా వచ్చిందంటే ముఖం వాచేలా చివాట్లు పడేవి.అంతెందుకు అంత ఇష్టమైన తమ్ముడిని కూడా తప్పు చేస్తే ఏకి పారేసేది.

అక్క దస్తూరి అంటే నాకు చాలా అసూయగా ఉండేది.అక్షరాలు ముత్యాలులా ఉండేవి.నాకు స్కూల్ నోట్సు రాసిపెట్టేది.రికార్డ్సులో బొమ్మలు వేసి పెట్టేది.నేను గుర్రం బొమ్మ వేద్దామనుకుంటే కనీసం గాడిద బొమ్మ కాదు కదా వేసినది ఒక జంతు జాతికి చెందినది అని చెప్పటానికి వీలు లేకుండా ఉండేది.పరిస్థితి అంత దారుణం అన్నమాట.మా అక్క నాచేత అమీబా బొమ్మ వేయించటానికి ఎనిమిదో తరగతిలో పడిన శ్రమ నాకు ఇప్పటికి గుర్తు.అదేంటో అమీబా బొమ్మ మొదలుపెట్టిన తర్వాత అమీబా చివరిని మొదలుతో కలపలేక పోయేవాడిని.ఎంతో శ్రమకోర్చి పట్టుదలతో కలిపినా అది కాస్తా అమీబా మీద చేసిన ప్రయోగం బెడిసికొట్టి అమీబా జన్యువులలో విపరీతమైన తేడాలు వచ్చి ఉద్భవించిన అమిబాగా నాకు గోచరించేది.నాకు అప్పుడప్పుడు అనిపిస్తూ ఉంటుంది .. మా అక్క ఆరోజే నెత్తిమీద ఒక మొట్టికాయ,తోడపాసెం పెట్టి నేరిపిస్తే ఈ రోజు నేను నా దస్తూరిని చూసుకుని మురిసిపోతూ,రెచ్చిపోయి బొమ్మలు వేసుకుంటూ ఉండేవాడినని.

అప్పట్లో మా ఇంట్లో టివి కొనమని (అంటే నేను టివి ఉన్న వాళ్ల ఇంటికి వెళ్లి వాళ్ల తలుపులు భాది వాళ్ళకి మనశాంతిని కరువు చేస్తున్నానని) మావయ్యగారికి అక్కే సిఫార్సు చేసింది.మా ఊరిలో వీధి సినిమాలు వేసినప్పుడు సినిమా మధ్యలో (ఒక్కోసారైతే సినిమా మొదట్లోనే) మావయ్యగారు తీసుకు వచ్చేశారని నేను దిండులో ముఖం పెట్టుకుని కుమిలి కుమిలి రోదిస్తున్నప్పుడు మా అక్క నన్ను ఓదార్చేది.

ఇంక స్పూర్తిని ఇవ్వటంలో మా అక్కకి మించిన వారుండరు.నాకు ఏదైనా విషయంలో నిస్పృహ అనిపిస్తే నాకు గుర్తుకు వచ్చే ఇద్దరు వ్యక్తులు ..మా అక్క మరియు మా రవిగాడు(నా ఫెండు).ఒకింత వీళ్ళు నాకు అందుబాటులో ఉంటే ఎంత బాగుండునో అనిపిస్తుంది.చెప్పటం మరిచా..వీరిద్దరూ విదేశాలులో ఉన్నారు.అక్క అమెరికాలో ఉంటే రవిగాడు కంగారుల దగ్గర ఉన్నాడు.

ఇంతకీ చెప్పొచ్చేదేమిటంటే ఈ రోజు మా రాధక్క పుట్టినరోజు.ఎందుకో మా అక్కతో నేను గడిపిన కొన్నిసందర్భాలు గుర్తుకు వచ్చి ఈ శీర్షిక వ్రాయాలనిపించింది. మా అక్క ఇలాంటి పుట్టినరోజులు మరెన్నో జరుపుకోవాలని ఆకాంక్షిస్తూ....

తెలుగు తక్కువతనం

2009-06-19T09:46:00.000-07:00

ఈ వ్యాసాన్ని గత వారం ఈనాడు పత్రికలో చదివాను.చాలా మట్టుకు నాకు అక్షరాల నిజం అనిపించింది మరియుమనలో చాలామందికి ఇది వర్తిస్తుంది అనిపించింది.ఇక్కడ దానిని వ్రాస్తే కనీసం నేనైనా ఎప్పుడైనా చదువుకోవచ్చుఅనిపించింది.పైగా దీనిని చదివి ఏ ఒక్కరైన వారి దృక్పధాన్ని మార్చుకుంటే ప్రయోజనం ఫలించినట్టే.దీనిని వ్రాసినవారు కర్లపాలెం హనుమంతరావు గారు.

రాళ్ళు లేని బియ్యమైనా చౌకధరల (రేషన్) దుకాణాల్లో దొరకటం తేలికేమో కాని దొరల భాష దొర్లని తెలుగుపలుకులు వినటం దుర్లభంగా ఉంది.మన శాసనసభలోను ఇదే పరిస్థితి.'అమ్మా' అని అమ్మ భాషలో పిలిస్తే అమ్మఅయినా 'ఓయ్' అని పలికే పరిస్థితి లేదు.తెలుగు పంతుళ్ళకు సైతం తెలుగులో సంతకం చేయటం నామోషీ. ఓకొబ్బరి నూనె సంస్థ తన ప్రకటనలో 'ఇప్పుడు శుద్ధత మరింత ఎత్తు' అనంటుందంటేనే తెలుస్తుంది .. తెలుగుభాషకు అందరం కలిసి ఎంతగా అంటకత్తెర్లు వేస్తున్నామో? పార్టీ నినాదాలకు తప్ప తెలుగు ఇప్పుడురేడియో వార్తల్లాగా ఎవరికీ పట్టని గోడు ! ఎందుకిలా? !

సున్నాని కనుక్కున్నది భారతీయుడే అయినా అరసున్నాని వాడుకున్నది మనవాడే కదా! 'అజంతభాష' అని బ్రౌను దొరమన తెలుగునెంత ప్రేమించాడు! తెలుగువాడికేందుకో మొదటినుంచి పరాయితనం మీదే మోజు.ఆంధ్రుల కోసంభారతాన్ని తెనుగు చేస్తున్నానన్న నన్నయ ముందు సంస్కృత శ్లోకంతోనే ఆరంభించాడు.. చూడు! ఆంధ్రకేసరి, ఆంధ్రాస్కాటు, ఆంధ్రహేస్, ఆంధ్రా దేవానందంటు అస్తమానమూ ఎవరి పేరునో అనతిపెత్తుకొవతమేమిటసలు! తెలుగు ఎంత గొప్పదో తెలుసుకొంటేనే గదా తెలిసేది!

'ఆంధ్రత్వం తపస్సిద్ధి పుణ్యం' అన్నాడు అప్పయ్య దీక్షితులు. 'సుందర తెనుంగు' అని మెచ్చుకున్నాడు
tamila భారతి. 'కన్నడం వచ్చుగదా! ఆముక్త మాల్యదను తెలుగులోనే ఎందుకు రాయల్సోచిందయ్యా రాయలా!' అనడిగితే 'నేను తెలుగు రాజును. నాది తెలుగు భాష. దేశ భాషలందు తెలుగు లెస్స ' అన్నాడాయన. అచ్చులతోఅంతమయ్యే అపురూప పద సంపద కలిగిన మన తెలుగును డాంటి లాంటి వాళ్లు 'ఇటాలియన్ ఆఫ్ ది ఈస్ట్' అన్నారు. అయినా మనకు మన భాష 'వేస్టు'! ఆంగ్లంలో వర్ణక్రమాలు తప్పుల్లేకుండా చెప్పి కప్పులు కొట్టుకొస్తున్నపిల్లలైనా తెలుగు పత్రికలోని ఒక్క పేజీని గడగడా చదవమంటే తడబడిపోతున్నారు.! ఎందుకని?

అమ్మ ఒడే బడి అంటారు.ఆ అమ్మకే తెలుగు పలకటం నామర్దా అయిపోతే - 'మా తెలుగుతల్లికి మెల్లెపూదండ' అని పిల్లలకు చెప్పేదెవరు? మనగుర్టు పూర్ణకుంభం. మన పిట్ట పాలపిట్ట... మన ఆట క్రికెట్ కాదు, కబడ్డీ అనితండ్రికి తెలిస్తే కదా బిడ్డకు నూరిపోసేది? గొడుగు అంటే ఎండా కాలంలో వాడేది .. గిడుగు అంటే వానాకాలంలోవాడేది అని గురువుకు తేడా తెలిసుంటేనే గదా శిష్యుడికి నేర్పేది? 'తెలుగు పలకటమే నేరమనే బడులకు భారీరుసుములు కట్టి ఎగబడే మన వేలంవెర్రిని ఏమని పిలవాలి? నాణేల మీద ఆ రోజుల్లో ఆంగ్లం,హిందీ,బెంగాలీలతోపాటు 'ఒక అణా' అని ఒక్క తెలుగులోనే వాడారు. నాలుగువందల పదాలతోనే తెలుగింటి ఆచారవ్యవహారాలన్నిటిని సుఖంగా చెప్పుకోవచ్చని తాపీ ధర్మారావు గారు చెప్పుకొచ్చారు.

గోరింటాకును ఆంగ్లంలో ఏమంటాం? గోరుముద్దలకు కాకిఎంగిలికి ఇంగ్లిష్ పదాలున్నాయా? 'బుజ్జివెధవనుభావం చెడకుండా మీరు అస్తమానం నేత్తికేక్కించుకొనే ఆ భాషలోకి తర్జుమా చేయండి..చూద్దాం! మంగళంపల్లివారైనా మంగళహారతిని శుద్ద ఆంగ్లంలో పాడగలరా?

విద్యనిగూడ విత్తమని ఏనుగులక్స్మనకవి ఏమని అన్నాడో గానీ- నేడు మనం విద్యను కూడా ఒక్క విదేశాలకు పోయేవిమనాన్నేక్కే నిచ్చేనగా మాత్రమే చూస్తున్నాం.తెలుగుగడ్డమీద ఒక బిడ్డ పుడితే భావి అమెరికా పౌరుడు పుట్టినట్లుగాభావిస్తున్నాం. ఓనమాలకు ఏనాడో నామాలు పెట్టాం. ఏ మారుమూల బడిలో చూసినా ఎబిసిడీలే వినబడుతున్నాయి.సరైనవిషయ జ్ఞానం , శిక్షణ లేని ఉపాధ్యాయులు ఆంగ్లపాటాలనే విద్యార్దుల చేత తెలుగులిపిలో రాయిస్తున్నారనివింటుంటే- గురజాడ వారి గిరీశం అన్న 'మనవాళ్ళుట్టి వెధవాయిలోయ్' అనే మాటను అక్షరాల నిజం చేయటానికేపాతుపడుతున్నామనిపిస్తుంది.

తెలుగును ప్రాచీనభాషగా గుర్తించినందుకు సంతోషమే గాని.. దాన్ని సరళము అధునికమూ చేసి , నేటి బాలురఅవసరాలకు తగినట్లుగా తీర్చిదిద్దకపోతే - భావితరాలు ఔరంగజేబు తన గురువు ముల్లాసాలేను చిన్నతనంలోమాతృభాషలో విద్య నేర్పనందుకు నిందిచినట్లు నిందించటం ఖాయం.

మా ఊరు

2009-06-11T09:25:00.000-07:00

నా బాల్యం అంతా ..అంటే ఒకటో తరగతినుంచి పదో తరగతి వరుకు మా గ్రామంలోనే జరిగింది.మా గ్రామం మరీ కుగ్రామం అని చెప్పలేను..అలాగని మరీ పెద్దదని చెప్పలేను.కాకపొతే చాలా ముచ్చటైన గ్రామం.ఆ రోజుల్లోనే మా గ్రామమంతా వీధి దీపాలు,సిమెంట్ రోడ్లు ఉండేవి.అందుకనే మా ఊరు ఉత్తమ గ్రామ పంచాయితిగా చాలా సార్లు ఎన్నికైంది.

మా ఊరి ప్రెసిడెంట్ గారంటే ఊరందరికి చాలా గౌరవం.ఆయన ముందుచూపుతో అలోచించి ఊరునిండా చాలా కొబ్బరి మొక్కలు నాటించారు.అవి కొన్ని ఏళ్ళు గడిచేసరికి పెద్దవై గ్రామానికి మంచి సంపాదన తెచ్చి పెట్టేవి.ఇలా వచ్చిన సంపాదన మరల గ్రామాభివృద్దికి ఖర్చు పెట్టేవారు.ఇది ఒక విధంగా గ్రామాన్ని ప్రభుత్వం ఇచ్చే నిధుల గురుంచి వేచి చూడకుండా గ్రామానికి స్వతంత్రోత్పత్తి కల్పించింది.

మా ఊరికి కొన్ని ప్రత్యేకతలు ఉన్నాయి.ఊరిలో నాలుగు చెరువులు వరుసగా ఒక దాని పక్కన ఒకటి చిన్న చిన్న గట్టులతో వేరు చేసి ఉండేవి.ఒక్కో చెరువు ఒక్కో విభాగానికి కేటాయించబడి ఉండేది.అంటే చాకలి చెరువు, మంచినీటి చెరువు,స్నానాల చెరువు,గేదెల చెరువు.ఇవి వేటి కోసమో నేను విడమరిచి చెప్పనవసరం లేదనుకుంటా :-).

ఊరు అంతటికీ మంచి నీరు సప్లై చేయటానికి ఒక పెద్ద వాటరు టాంకు ఉండేది.కాని అది ఇప్పుడు ఉండే వాటరు టాంకులకి చాల భిన్నంగా ఉండేది.అది చూసినప్పుడల్లా కధలలో వర్ణించే ఒంటెత్తు మేడ గుర్తుకు వచ్చేది.నేను బాగా చిన్నప్పుడు బడి ఎగ్గొట్టినప్పుడు ఇక్కడికే చేరుకునేవాడిని.కాని ఈ టాంకు అంటే ఏదో ఒక విధమైన భయం ఉండేది.ఐతే అక్కడ ఎప్పుడు ఎవరో ఒకరు ఉండేవారు.ఎవరో ఒకరు ఉంటే తప్ప చస్తే పైకి వెళ్ళే వాడిని కాను.

ఇప్పటికీ గ్రంధాలయం లేని గ్రామాలు ఎన్నో ఉన్నాయి.మా ఊరిలో అప్పటికే గ్రంధాలయం ఉండేది.పైగా చాలా మంచి పుస్తకాలు ఉండేవి.నేను చదివిన నాకు బాగా గుర్తు ఉన్న పుస్తకాలలో కొన్ని ..భారిష్టరుపార్వతీశం,టాంసాయర్,హకల్బెరిఫిన్,తులసిదళం ..ఇంకా చాలా ఉన్నాయి.

మొత్తానికి ఇలా చాలా ఉండేవి.ఇంతకన్న ఎక్కువ వర్ణిస్తే జనాలు ..గాడిదగుడ్డు ..ఈడోక్కడేనేటి పల్లెటూరులోగడిపింది అని నిరసన ప్రకటించే ప్రమాదముంది.

ఇక్కడ ఒక చిన్న థీసిస్ ఉంది..మా గ్రామం గురుంచి ఎందుకు చెప్పానంటే ముందు ముందు శీర్షికలలో నా చిననాటి జ్ఞాపకాలు నేమరువేసుకున్దామనుకుంటున్నాను.లింకు ఏమిటంటారా ..తెలుగు సినేమా చరిత్రలో హీరోని తెర మీద సరిగ్గా పరిచయం (అంటే వీరో ఇంట్రడక్షను) చేయని సినిమాలు చాలా చప్పగా ఉండి నిర్మాతకి చెప్పుపాటుగానిలిచాయి.అంటే నేనిప్పుడు హీరోనా..అంతే కదండీ..ఎవరి బాల్యంలో వాడే హీరో .ఇంకా చెప్పాలంటే వాడే చిరు..వాడే వెంకి..వాడే బాలయ్య..వాడే నాగ్..కాదంటారా !

ఇష్టపడే వ్యక్తి

2009-05-08T22:33:00.000-07:00

మనకి జీవితంలో ఎంతో మంది వ్యక్తులు నచ్చుతూ ఉంటారు.ఐతే ఇష్టపడటానికి మనకి ఎదుటి వారిలో నచ్చేగుణాలు కాలం గడిచే కొద్ది అంటే మనకి వయసు పెరిగే కొద్ది పరిణితి పొందుతూ ఉంటాయి.నాకు చిన్నప్పుడుతెర మీద ఫైట్లు చేసే ఫలానా హీరో మీద చొక్కా చింపుకోనేంత ఇష్టం ఉండేది.ఐతే కాలక్రమేణా ఆ ఇష్టంమందగించింది.క్రమేణా నిజ జీవితంలో విజయం సాధించి తమ విజయం ద్వారా తోటి మానవుడికి సహాయంచేసిన ఎంతో మంది వ్యక్తుల మీద చెక్కు చెదరని అభిమానం ఏర్పడింది.అంటే అబ్దుల్ కలాం లాంటి వారి మీద.

ఎక్కడో ఎప్పుడో చదివిన విధంగా మనకి పరిచయం లేని వ్యక్తుల ద్వారానే మనం ఇన్స్పిరేషన్ పొందాల్సినఅవసరం లేదు.కళ్లు తెరిచి చూస్తే మనకి చుట్టూ ఉన్న సమాజంలోనే ఉన్నతాభ్యుదయాలు కలిగిన ఎంతో మందివ్యక్తులు కనపడుతూ ఉంటారు.నా అదృష్టం ఏమిటంటే అలాంటి వ్యక్తి మా కుటుంభంలోనే నా ఎదుటే నాచిన్నప్పటినుంచి ఉన్నారు.ఆయనే మా రెండో మావయ్యగారు.నేను పెట్టుకున్న రోల్ మోడల్స్ లొ మా మావయ్యగారుఎప్పుడు ప్రధమ స్థానంలో ఉంటారు.

ఆయన ఒక సాధారణ ఉపాధ్యాయుడు.ఉపాధ్యాయునిగా జీవితం మొదలు పెట్టి ఉపాధ్యాయునిగా పదవీ విరమణచేసారు.ఐతేనేం ఈ మధ్యలో ఆయన పక్కవాడికి ఎన్నో విధాలుగా తనకి చేతనైనంతలో ఎన్నో రకాలుగా సహాయంచేసారు.పెద్దగా లోక పరిజ్ఞానం లేని ఎంతో మంది గ్రామస్తులకి తానే ముందు నిలిచి బ్యాంకుకి సంభందించినవ్యవహారాలలో సహాయం చేసేవారు.ఎంతో మందికి తానే పుచికత్టుగా ఉండి లోన్ ఇప్పించి వారి వ్యాపారాలకితోడ్పడ్డారు.

నా చిన్నప్పుడు మా గ్రామమే కాదు .. చుట్టు పక్కల గ్రామాలలో కూడా వారి వారి పిల్లలను పెద్ద చదువులకిపంపించటానికి మా మావయ్యగారి దగ్గరే సలహా తీసుకునే వారు.అంతే కాకుండా వారిని అక్కడ చేర్పించాల్సిందికూడా మా మావ్వయ్యగారే.ఎందుకంటే మా మావయ్యగారి చెయ్యి మంచిదని అందరి అభిప్రాయం.ఇలా పిల్లలనుకాలేజిలలో చేరిపించటానికి ఆయన లెక్కలేనన్ని సార్లు వెళ్లారు.క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే ఆయనలో నాకు నచ్చినవిషయం ..ఎవరైనా వచ్చి సహాయం అడిగినప్పుడు అది తనకి ఒకింత ఇబ్బంది అయినా చేసి పెట్టడం.

చివరగా ఒక చిన్న సంఘటన చెప్పి దీనిని ముగిస్తాను.నేను డిగ్రీ చదువుతూ ఉన్నపుడు ఒకసారి మా ఊరువచ్హాను.అప్పట్లో కొత్తగా మా ఊర్లో డబ్బా ఫోన్లు పెట్టారు.అప్పటికింకా సెల్ ఫోన్ రాలేదు.ఫోన్ చేయటానికి నేను ఒకచిన్న కిళ్ళి షాపుకి వెళ్ళా ఫోన్ చేయటానికి.అప్పటికే చీకటి పడి కరెంటు పోయింది.నాకు అంకెలు సరిగ్గాకనిపించటం లేదు.అప్పుడు ఆ కొట్టు యజమాని ఒక చిన్న లాంతరు తెచ్చాడు డయల్ పాడ్ కనపడటానికి.నేనుమాట్లాడటం అయిన తర్వాత ఆయనే "మీరు మాష్టారు మేనల్లుడు కదా " అని నన్ను పలకరించారు.అయితే చాలారోజుల తర్వాత కూడా నన్ను గుర్తు పట్టినందుకు aఆశ్చర్యపడ్డాను..అదీ నాకు అంతగా పరిచయంలేనివ్యక్తి.అప్పుడు ఆయన నాతొ "మాష్టారు మాకు చాలా సహాయం చేసారు.ఈ రోజు మేము ఇలా ఉన్నామంటే ఆయనేకారణం.మాష్టారుని కలిస్తే అన్నారం అడిగాడని చెప్పండి." అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు.

నాకు ఒక్క క్షణం చాలా అద్భుతమైన అనుభూతి కలిగింది.ఎందుకంటే మన ఎదుట మనం చేసిన సహాయంమెచ్చుకోవటం వేరు ..చాలా ఏళ్ల తర్వాత కూడా ఒక మనిషి చేసిన సహాయాన్ని ఇంకొక వ్యక్తి దగ్గర ప్రస్తావించటంవేరు.ఇప్పటకి..ఇది రాస్తున్నప్పుడు కూడా ..ఆ సంఘటన గుర్తుకు వచ్చి అదో విధమైన ఉద్వేగానికిలోనయ్యాను.ఇలాంటి ఒక్క సంఘటన చాలు ఒక వ్యక్తి జీవితం సార్ధకం అయ్యిందని చెప్పటానికి.

అందుకే తెలిసిన వారందరూ నన్ను నా పేరుతొ సంభోదించకుండా "మాష్టారు మేనల్లుడు" అని పిలుస్తున్నప్పుడు ఒకింత గర్వంగా ఉంటుంది.

ఇట్లు,
మాష్టారి మేనల్లుడు.

అంబ పలికింది

2009-04-28T12:12:00.000-07:00

నిన్న రాత్రి యధాప్రకారం రొజూ పడుకునే సమయానికే పడుకున్నాను.పడుకునే ముందు ఎందుకో తెలీదు కాని కాస్తంత దేవుడి గురుంచి ఆలోచిస్తూ పడుకున్నా. సరిగ్గా అర్ధరాత్రి దాటిన కాసేపటికి నిద్రలోనే నాలోని మార్పులను నేను గమనించసాగాను.మనసంతా ఏదో తెలియని ఆందోళనతో కూడిన ఉద్వేగం,మాటలలో వర్ణించలేని ఒక విధమైన స్థితి.మరికొద్ది సేపటికి మానసిక ఉద్వేగంతో పాటు శారిరకమైన భాధ మొదలైంది.ఒక్క క్షణం అంత నిద్రలో కుడా నా మస్తిష్కం ఆలోచించటం మొదలైంది.నాకు అనిపించింది ..బహుశా గౌతముడుకి బోధి వృక్షం కింద ఐన జ్ఞానోదయం ముందు,రామకృష్ణ పరమహంసకి కాళి మాత ప్రత్యక్షమయ్యే ముందు నాలాంటి అనుభవాన్నే పొందారా అనిపించింది.పైగా నాకు ఇంత వీజీగా అలాంటి మహద్భాగ్యం కలుగుతుందా అన్న ఒక విధమైన ఆత్రుత మొదలైంది.

ఐతే అదే స్థితిలో ఎక్కువసేపు ఉండలేక కళ్ళు తెరిచి చూసేసరికి అసలు విషయం భోధపడింది...కడుపు నొప్పి ఉదృతంగా వస్తుందని ,మరికాస్త సేపు ఉంటే జరగబోయే అఘాయిత్యాన్ని ఆపలేనని.వెంటనే మెరుపులా లేచి చేతికందిన రుమాలుని చుట్టుకుని బాత్రూమ్లోకి పరుగు పెట్టా.ఒక్క రెండు నిమషాల గడచిన తర్వాత ఉదృతి తీవ్రత తగ్గి మనస్సు కాస్త స్తిమితపడింది. అప్పుడు అంతర్ముఖుడనై నా శరీరం నాతో వేళకాని వేళ ఎందుకు ఇలా పరచికాలాడిందని ఆత్మశోధన చేయటం మొదలుపెట్టాను.

ఇక్కడ ఒక చిన్న విషయం చెప్పాలి.నేను హైస్కూల్ చదివే రోజులలో స్వాతి వారపత్రికలో సినీ తారల గురుంచి ఆసక్తికరమైన విషయాలు వ్రాసేవారు.అలాంటి వాటిలో కమల్హాసన్ ఒకసారి తనకి బాత్రూంలో ఆ పని చేస్తున్నప్పుడే అద్భుతమైన ఆలోచనలు వస్తాయని చెప్పాడు.అది చదివిన నేను ఆ కాన్సెప్ట్ని రెండు చేతులతోని మరియు రెండు కాళ్ళతో కూడా ఒడిసి పట్టుకున్నా.అప్పటినుంచి నేను ఆ ప్రదేశంలో ఆ సమయంలో అంతర్ముఖుడనై నన్ను నేను శోధించుకోవటమో లేదా ప్రపంచాన్ని సోధించటమో చేస్తూ ఉంటాను.

ఇంక విషయానికొస్తే ఆత్మశోదనలో భాగంగా ఆ రోజు మింగినవి మూడు వరుసలలో పేర్చి చూడగా చివరి వరుసలో దాదాపు చివరగా ఒక గిన్నెలో బాగా పండిన బొప్పాయి పళ్ళు కనిపించాయి.ఇంతకీ జరిగిందేమిటంటే నిన్న సాయంత్రం కూలి పని (నాకు పల్లెటూరు నేటివిటీ అంటే ఇష్టం ) చేసి ఇంటికి వచ్చి ఆకలితో ఒక గిన్నెడు బొప్పాయి ముక్కలను ఆమ్ ఆమ్ అని తినేసా.

బొప్పాయి జీర్ణక్రియకి చాలా బాగా తోడ్పడుతుంది . ఒక రకంగా చెప్పాలంటే ఉత్ప్రేరకంగా (అంటే catalyst )గా పనిచేస్తుంది.మా అమ్మ చెప్పిన దాని ప్రకారం రాత్రి పడుకునే ముందు కొన్ని బొప్పాయి ముక్కలు తిని పడుకుంటే మర్నాటికి ఏ విధమైన ఇబ్బంది లేకుండా పని జరుగుతుందని.కాకపొతే నేను మరీ సాయంత్రమే తినేయటం వల్ల సూర్యోదయానికి చాలా ముందే గంట కొట్టేసింది.

చివరిగా నా సలహా ఏమిటంటే ...ప్రయాణాలు చేసేటపుడు చాలమంది బయట తిండి తినటం మంచిది కాదని పళ్ళ జ్యూసులు త్రాగుతూ ఉంటారు.మన బస్సు ఆగిన చోట జ్యూస్ షాపులో మన దురదృష్టం కొద్ది లేదా బొప్పాయి కాయకి మనకి మద్యన ఉన్న పాత కక్షల వల్ల కాని అక్కడ బొప్పాయి పండు ఒక్కటే ఉండి మన నిర్ణయాత్మక శక్తీ ఒకింత కక్కుర్తి పడి జ్యూస్ తాగేసామనుకోండి.ఇంక చేసేదేమీ లేదు.తెల్లవారే సమయానికి బస్సులో కిటికీ పక్కన సీటులో ఒక పక్కకి ఒదిగి కూర్చుని మనస్సులో ఇష్ట దైవాన్ని మననం చేసుకుంటూ ,కిటికిలోంచి కనపడే తాదిచెట్లను లెక్కపెట్టుకుంటూ వెళ్ళవలసిందే.తాటి చెట్టే ఎందుకు లెక్కపెట్టాలంటే మా ఊరిలో చిన్నప్పుడు నేను పరిస్థితి చేయిదాటుతున్నప్పుడు అదే చేసేవాడిని.కళ్ళు ఇంకొంచెం మిటకరించి బస్సు కిటికిలోంచి చుస్తే బస్సుకి పక్కనే బస్సుతో పాటు సీతమ్మ వారిని రెండో సారి వనవాసానికి తీసుకుపోతు "ఏ నిమశానికి ఏమి అగుదునో ఎవరూహించెదరూ" అని పాట పాడుతూ రధం తోలుతూ మన వంకా జాలిగా చూస్తున్న లక్ష్మణుడు కూడా కనిపించొచ్చు.

ప్రతిభ దావానలం వలె .....

2009-04-24T22:39:00.000-07:00

ఈ మధ్యనే మా అక్క నేను రాసిన ఒకానొక శీర్షిక చదివి ఒక కామెంట్ చేసింది ... అదేమిటంటే నాలో ఇంత హాస్య చతురత ఉందని తను ఎప్పుడు గమనించలేదని. ఒక విధంగా చెప్పాలంటే మనలో చాలామందికి మనలో ఇన్ని రకాల ప్రతిభలు దాగుని ఉన్నాయని గుర్తించటం కష్టం.అందుకనే పెద్దలు దేనికైనా సమయం కలిసి రావాలని అంటారు.

సమయం వచ్చినప్పుడు మనలో దాక్కుని ఉన్న ప్రతిభ అగ్నిపర్వతంలోని దావానలం వలె పెల్లుభికి పైకి వస్తుంది.ఐతే లెక్కప్రకారం ప్రపంచంలో చాలా అగ్ని పర్వతాలు ఉన్నాయి.ఐతే వాటిలో చేతి వ్రేళ్ళతో లేక్కిన్చదగినవి మాత్రమే విస్ఫోటనం చెందుతున్నాయి.అందుకే మనకి ఒకే ఒక్క ఇళయరాజా..ఒకే ఒక్క ఆరుద్ర..ఒకే ఒక్క దాశరధి..ఒకేఒక్క ఘంటసాల..ఒకే ఒక్క జానకి.. ఒకే ఒక్క సుశీల..ఒకే ఒక్క సచిన్..ఒకే ఒక్క రెహమాన్..ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ఇలాంటి ఒకే ఒక్కరు చాల రంగాల్లో ఉన్నారు. తప్పుగా గ్రహించకండి..అలాంటి వారిలో తెలుగులో బ్లాగ్ రాయటంలో నేను కుడా ఒకే ఒక్కడినని నిరూపించటానికి నేను ప్రయత్నం చేయటం లేదు.

మనలో చాలమంది సల సల మరుగుతున్న దావానలం వంటి ప్రతిభను తమలోనే భగ భగ మండించి దానిని బయటికి విరజిమ్మి ఆ ప్రకాశంతో జనావళికి పలు ప్రయోజనాలు కలిగించకుండానే జీవితం ముగిస్తున్నారు.కనీసం నా జీవితం గురుంచి నేను ఫై విధంగా అనుకోకుండా నాలోని అభిప్రాయాలను ఈ విధంగా బయటికి వెలిభుచ్చుతున్నాను.

చివరిగా ఒక పెద్దయన అన్నా మాటలు గుర్తు చేసి దీనిని ముగిస్తాను .." మనలో ఉన్న ప్రతిభను అణగద్రోక్కుకోనవసరం లేదు. ఐతే గియితే ఆ ప్రతిభను ఉపయోగించి పక్కవాడికి ఆనందం కలిగించాలి.అదివీలుకాకపోతే కనీసం భాదైనా పెట్టి తీరాలి".చంటబ్భాయిలో శ్రీలక్ష్మి క్యారెక్టర్ గుర్తు ఉండే ఉంటుంది :-).

పెళ్లి ..దాని పర్యవసనాలు

2009-04-07T05:08:00.000-07:00

ముందుగా పెళ్లి అంటే నా నిఘంటువులో వివరణములు ..

పెళ్లి అంటే నూరేళ్ళ పంట ....

పెళ్లి అంటే రెండు మనసుల కలయిక ...

ప్రేమకి ఇద్దరి మనసులు చాలు ..పెళ్లికి రెండు కుటుంభాలు అవసరం (కాపీ కొట్టేసా ..సంతోషం సినిమాలో నాగ్ డైలాగ్)

ఫైవి నాకు తెలిసిన కొన్ని మచ్చుతునకలు(సినేమా పరిజ్ఞానం) ...మీకు తెలిసినవి మీరు కూడా తలుచుకోవచ్చు. పెళ్లికి ముందు చాలామంది లాగానే నేను కూడా చాలా కామెంట్స్ చేసే వాడిని పెళ్లి మీద.అలాగని నాకు పెళ్లి అనే ఆచారం మీద అపోహలు ఉన్నాయని,నాకు నమ్మకం లేదని నేను ఎప్పుడు ఎవరితో అనలేదు.ఎందుకంటే పెళ్లి అనేది కుటుంభ వ్యవస్థని ఎంత బలోపేతం చేస్తుందో ప్రొద్దున్న లేచినప్పటినుంచి రాత్రి పడుకునే వరుకు చూస్తూనే ఉన్నాను ఒక తోటి భారతియుడులా.

ఐతే కామెంట్స్ ఎందుకు చేశాను అంటే ...దీనికి ఒక థీసిస్ ఉంది.మనలో టీవీ చూస్తున్న ప్రతి వాడికి వ్యాయామం ఎంత అవసరమో అందరికి తెలుసు కాని ఎవరైనా ఎప్పుడైనా అలా వాకింగ్కి వెళ్లి రావచ్చుగా అంటే మాత్రం ఆ చూద్దాంలేఅంటాం .. లేకపొతే నాకు వంద ఏళ్ళు బతకాలని ఏమి లేదు అని రివర్స్ లో ఇస్తాం.మనసులో మాత్రం ఒక పక్క పీకుతూ ఉంటుంది వాకింగ్కి వెళితే బాగుండును అని.మనలో సమయాన్ని బట్టి ఇద్దరు లేదా అంతకంటే ఎక్కువమంది నివసిస్తూ ఉంటారు.నిర్ణయం తీసుకొనేది ఎప్పుడు ఒక వ్యక్తే .. కాని ఆ వ్యక్తీ సమయాన్ని బట్టి మారుతూ ఉంటాడు.అందుకే మనం చేద్దామని అనుకున్నవి చాలా మనం చేయలేము.పైలాగే పెళ్లి అనేది జీవితంలో అవసరమని,పెళ్ళికి జీవితంలో చాలా ప్రాముఖ్యత ఉందని తెలిసినప్పటికీ పైకి మాత్రం దానికి వ్యతిరేకంగా మాట్లాడుతూ ఉంటాం.

పెళ్లి అయ్యిన తర్వాత పెద్డగా జీవిత విధానం ఏమి మారలేదు ప్రస్తుత దినచర్యను పూర్వపు దినచర్యతో దినచర్యతో పోలిస్తే.అదే బండి.. అదే రోడ్డు..అదే కంపెనీ ..అదే కీబోర్డు ..అదే ప్రోగ్రామింగు.ఒక విధంగా చెప్పాలంటే చీమ కథ..అదే దారి..అదే బియ్యపు గింజ ..అదే మోత ..అదే తపన.కాని మానసికంగా పెళ్లి అనేది ఒక వ్యక్తిలో చాలా మార్పు తీసుకువస్తుంది.ప్రతి పనిని పంచుకునే అలవాటుని నేర్పిస్తుంది.ప్రతి పని చేసేటపుడు ఒక నిమషం ఆగి అలోచించి ఆ పని చేసే విధానాన్ని నేర్పిస్తుంది.ఏ విషయాన్నిఅయినా ఒక వేపునుంచే ఆలోచించే ధోరణిని పారద్రోలుతుంది.అస్తవ్యస్తంగా ఉండే బ్యాచిలర్ జీవితానికి ఒక పొద్దికనేర్పుతుంది. ..:-)

వచ్చిన అమ్మాయికి వంట రాక పొతే శారీరకంగా కూడా అబ్బాయిలో చాలా మార్పు వస్తుంది ..కాకపోతే ఇది చాలా సున్నితమైన అంశం .. మా ఇన్టోల్లు ఈ శీర్షిక చదివే అవకాశాలు చాలా ఎక్కువ.ఫై అంశం మీద ఇంతకన్న ఎక్కువ రాయలేను.
ఇంకా చెప్పుకోవాలంటే చాలా ఉన్నాయి.పెళ్లి అయినా తర్వాత అన్ని పనులు చేసిపెట్టే ఒక మనిషి ఇంట్లోకి వచినట్టు అవుతుంది అని చెప్పి మహిళా మండలి సభ్యుల ఆగ్రహ జ్వాలలకి నేను ఆహుతి కాకుండా ఈ విషయాన్ని ఇక్కడితో ఆపేస్తే మంచిదని బావిస్తూ నేను ముగిస్తున్నాను.నేను మరిఅంత కురు వృద్దుడిని ఇంకా కాలేదు వివాహ వ్యవస్థను గురించి కాచి వడపోసి చెప్పటానికి :-) ...

ఎన్నికలు - సినిమాలు 1

2009-04-05T22:28:00.000-07:00

ఎన్నికలు మళ్ళీ వచ్చేస్తున్నాయి.అయితే ఈ సారి ఎన్నికలలో చెప్పుకో తగ్గా తేడా ఎమైనా ఉందీ అంటే అది చాలా మంది సినీ తారలు సినిమాలు వదిలేసి ఎన్నికల బరిలొకి దిగటమే.సినీ తారల ఈ నిర్ణయాన్ని క్షుణ్ణంగా పరిశీలిస్తే సినిమాలు చుసే ఎవరికైన ఈ నిర్ణయం ఆర్ధికంగా లాభసాటిగానే అనిపిస్తుంది.కానీ అవే సినిమాలు చుసే వాడిగా ఎవరు ఎంతవరుకు ప్రజాసేవ చేయగలరు అన్నా విషయం అలొచిస్తే వారు చెసే సేవ పూజ్యం అన్నది ఇట్టె స్ఫురిస్తుంది.

తెలుగులో ఒక నానుడి ఉంది:" యధా రాజ తధా ప్రజ " అని.అప్పట్లో రాచరికం కాబట్టి ఆ సామెత కర్రెక్టుగా సరిపోయేది.మరి ఇప్పుడా ఇది ప్రజసామ్యం.ఇప్పుడా సామెత రూపురేఖలు మొత్తం మారిపొయింది.నాయకుడు అంటె ప్రజల కొరకు ప్రజల చేత ఎన్నుకోబడే వాడు అనే అర్ధం కూడ మారిపోయి నాయకుడు అంటే నయవంచకుడు అనే అర్ధం సార్ధకం అయ్యింది.

ప్రజసామ్యంలో "యధా ప్రజ తధా రాజ".ఎందుకంటే ఎన్నుకునేది ప్రజలు అంటే మనమే కాబట్టి.సమస్యల్లా ఏమిటంటె తెలుగు వారికి దేవుడు సినిమాకి జీవితానికి మధ్య వ్యత్యసాన్ని కనుగొనే జ్ఞానాన్ని ప్రసాదించలేదు.అందుకె సినిమా తారలందరు ప్రజలలోకి వచ్చి ప్రజసేవే తమ పరమావధిగా చెప్పుతుంటే ప్రజలు వెర్రిబాగులోళ్ళ వలే మిట్ట మద్యాహ్నాలు నడి నెత్తి మీద ఎండ మండుతున్న చప్పట్లు కొడుతూ సేద తీరుతున్నారు.ఇది ఒక్క తెలుగునాడు లొనే సాధ్యం.

కాలంతో పాటు జనం మారరా..ఇదే నన్ను గత కొన్ని రోజులుగా తొలిచివేస్తున్న ప్రశ్న?